Het programma van Flux/S - Drafts Establishing Future is compleet!

Het grootste gedeelte van het programma is doorlopend te zien en is tevens gratis te bezoeken. Hieronder vind u een compleet overzicht van de concerten en performances.

Voor enkele optredens wordt een bescheiden entreeprijs geheven.
Vanaf dinsdag 31 augustus start de online voorverkoop.

OVERZICHT CONCERTEN / PERFORMANCES:

DONDERDAG 9 SEPTEMBER 2010 – Opening
19:30 uur | Lunapark | Opening concert
19:30 uur | Tony Orrico | Penwald 3: circle on knees
20:00 uur | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 1 (left hand dominant)
21:00 uur | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda

VRIJDAG 10 SEPTEMBER 2010
20:00 uur | Matt Bauer, Dana Falconberry & Matangi Kwartet | Concert
21:00 uur | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
22:00 uur | Lyenn | Concert
22:30 uur | Klaske Oenema & Tom America | It folds into...
20:00 uur | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 2 (right hand dominant)

ZATERDAG 11 SEPTEMBER 2010
17:00 uur | Hiba Vink, Els Moors, Maartje Wortel | Short story cinema
20:00 uur | Jesca Hoop | Concert
21:30 uur | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
22:30 uur | The Great Park & Preslav Literary School | Concert
19:00 uur | Tony Orrico | Penwald 2: 8 circles

ZONDAG 12 SEPTEMBER 2010
15:00 h | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
16:30 h | Lunapark | Concert
17:00 h |Klaske Oenema & Tom America | It folds into...
19:00 h | Hiba Vink, Els Moors, Maartje Wortel | Short story cinema
21:30 h | Atomic + Vandermark 5 | Concert
20:00 h | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 3 (center)

The complete programme for Flux/S - Drafts Establishing Future is online!

Most projects are free and continuously on show. For some performances a modest entrance fee will be charged. Below you will find an overview of all concerts and performances. Presale starts August 31th.

OVERVIEW CONCERTS / PERFORMANCES:

THURSDAY 9 SEPTEMBER 2010 – Opening
19:30 h | Lunapark | Opening concert
19:30 h | Tony Orrico | Penwald 3: circle on knees
20:00 h | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 1 (left hand dominant)
21:00 h | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda

FRIDAY 10 SEPTEMBER 2010
20:00 uur | Matt Bauer, Dana Falconberry & Matangi Kwartet | Concert
21:00 h | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
22:00 h | Lyenn | Concert | SBP-3 | 8 euro
22:30 h | Klaske Oenema & Tom America | It folds into...
20:00 h | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 2 (right hand dominant)

SATURDAY 11 SEPTEMBER 2010
17:00 h | Hiba Vink, Els Moors, Maartje Wortel | Short story cinema
20:00 h | Jesca Hoop | Concert
21:30 h | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
22:30 h | The Great Park & Preslav Literary School | Concert
19:00 h | Tony Orrico | Penwald 2: 8 circles

SUNDAY 12 SEPTEMBER 2010
15:00 h | nb / nicole beutler | 2: dialogue with lucinda
16:30 h | Lunapark | Concert
17:00 h | Klaske Oenema & Tom America | It folds into...
19:00 h | Hiba Vink, Els Moors, Maartje Wortel | Short story cinema
21:30 h | Atomic + Vandermark 5 | Concert
20:00 h | Tony Orrico | Penwald 4: unison symmetry standing - part 3 (center)

Zaterdag 11 september 2010 | 20:00 uur | SBP-3 | ticket 8 euro
Ga naar de kaartverkoop

De Indie-songs van de 29-jarige Jesca Hoop zijn introspectief, maar van een rauwe en surrealistische soort en vormen een gewaagde combinatie van stijlen. Haar liedjes flaneren van spiritueel en etherisch naar uitbundige uithalen van koperblazers en drums. Naast keltische invloeden zijn ook sporen van onder andere rock, jazz, pop, hip-hop, cabaret en gospel te horen. Deze in de Amerikaanse staat North Carolina geboren muzikante leerde bij haar Mormoonse ouders vierstemmig zingen. Haar meest doorslaggevende muzikale ervaring deed ze op als nanny van de kinderen van Tom Waits en Kathleen Brennan. Waits herkende haar talent en eenmaal in contact met het Californische radiostation KCRW nam haar loopbaan een vlucht. Zo ging ze inmiddels op tour met onder meer Mark Knopfler en Andrew Bird.

Hoop wordt wel vergeleken met een jonge Kate Bush. Haar nummers zijn anecdotisch, avontuurlijk en experimenteel in hun abstracte lyriek en offbeat ritmes. Met volledige stembeheersing wisselt ze schijnbaar als vanzelf van gemoedstoestand en dramatische expressie. De ervaringen die ze beschrijft zijn de weerslag van het vrijbuitersleven dat ze leidde nadat ze haar ouderlijk huis voorgoed verliet en op haar weg naar de internationale podia voor vele uitdagingen kwam te staan. Haar Engels klinkt soms als dat van een migrante uit een onbestemd land. Het gaat Hoop meer om de fonetische en emotionele kwaliteit van de woorden dan om hun functionele betekenis. Hoop vormt een wereld van zichzelf.

jescahoop.com

Een bal beweegt zich vrij binnen een geprojecteerd raamwerk van vier dunne lijnen, en stuitert beurtelings tegen elk der vier muren in een schijnbaar strak patroon. Elke keer dat de bal een muur raakt geeft dat een hol geluid, als van een gong, waarbij de intensiteit van dat gonggeluid wisselt met de snelheid en de kracht waarmee de bal de muur raakt. Als de bal gehoorzaam het strakke patroon tussen de vier lijnen volgt, ontstaat er een melodie, maar omdat de bal telkens als hij van een muur terugstuitert lijkt te verdwalen, komt die melodie nooit helemaal in het verwachte ritme. Schmitt ontleende de titel van dit werk aan een pianocompositie van Satie genaamd Vexations, waarbij een enkele melodie 840 maal achtereen gespeeld dient te worden (hetgeen ongeveer 20 uur duurt).

Wat hier in beeld wordt gebracht is een autonome entiteit die zich vrij kan bewegen, maar tegelijkertijd ook onder invloed lijkt te staan van meerdere onzichtbare krachten die niet noodzakelijkerwijs samenwerken. De spanning die die situatie oproept is behoorlijk confronterend. We gaan deze dolende ziel al gauw zien als een abstract wezen dat handelt en strijd voert in dezelfde ruimte en tijd als wijzelf. Die ander zouden wij kunnen zijn, en dat maakt dat we ons bewust van onszelf worden en onszelf in dat raamwerk projecteren om te proberen de vele innerlijke en tegenstrijdige krachten meester te worden die het traject van de bal willen beïnvloeden. Door ons van onszelf bewust te worden en daarmee ook van anderen gaan we ons afvragen of we hier niet het product van een andere zelf, een vreemdeling, gadeslaan. Op deze wijze gaat Vexation 1 rechtstreeks in op het verschijnsel intersubjectiviteit - de meest complex vorm van interactiviteit.

De kunstenaar en programmeur Antoine Schmitt maakt installaties, situatiewerken en objecten die minimaal en abstract zijn, verankerd in tijd en beweging, en die de modaliteiten van de vrije geest binnenhet systeem van een realiteit aan de orde stellen. Gezien de absoluut systemische aard van de wereld van vandaag stelt hij het programmeren - een medium dat hij vanwege de actieve dimensie daarvan als radical nieuw beschouwt - centraal in de meeste van zijn kunstwerken, om daarmee de krachten waar we mee te maken krijgen en de vorm die ze aannemen te onderzoeken. Ook zoekt Antoine Schmitt, alleen of in samenwerking met anderen, de confrontatie van zijn benadering met meer gevestigde vormen van kunst, zoals muziek, dans, architectuur, literatuur of film, waarvan hij de codes onderzoekt. 

gratin.org/ass

Vrijdag 10 september 2010 | 22:00 uur | SBP-3 | ticket 8 euro
Ga naar de kaartverkoop

Onwerelds is misschien nog de beste term om in het kort het muzikale universum van de Belgische gitarist Fred Jacques Lyenn te beschrijven. Laverend tussen folk, rootsrock en bluesriffs maakte hij al met zijn in de Verenigde Staten opgenomen eerste CD The Jollity of My Boon Companion een onuitwisbare indruk. Net zoals veel colllega singer-songwriters verhaalt Lyenn zelden van vrolijke gebeurtenissen. Bij deze Belg worden de melancholische verhalen boven zichzelf uitgetild naar een mysterieuze dimensie die - zonder grote pretentie - bij de luisteraar een nieuwe manier van luisteren aanboort.

Lyenn komt in samenwerking met onder andere gitarist Marc Ribot, bassist Shahzad Ismaily, basklarinettist Doug Wieselman en Ches Smith op drums tot composities die ondanks hun bijzondere opbouw toch eenvoudig en toegankelijk blijven. Lyenn bedient zich van allerhande vindingrijke geluiden en klanken - van klokklanken, klassiek snaargetokkel tot elektronica, om zijn publiek mee te loodsen naar andere oorden. Details krijgen in al hun delicaatheid de vorm van kleine muzikale richtingwijzers, ook in de meeslepende vocale partijen. Soms is er een climax, dan weer blijft deze uit. De weg uit de verhalende klankwereld van Lyenn is mistig, de wens om deze te verlaten neemt, eenmaal bedwelmd, gaandeweg af. 

lyenn.net

“Alleen zij die het absurde proberen zullen het onmogelijke bereiken. Ik denk dat het in mijn kelder is - ik zal boven even gaan kijken.”

MC Escher

In een donkere ruimte ontstaat een nieuwe architectonische werkelijkheid, geschapen door twee zeer verschillende kunstenaars. Saygin Sohers werk is uitsluitend digitaal, dat van Martha Hjorth Jessen immer analoog. Soher deconstrueert, Hjorth Jessen is een bouwer. Voor Flux/S brengen zij beider werkwijzen samen in een ruimtelijke sculptuur die de perceptie van twee- en driedimensionaliteit aan het wankelen brengt. Chance Encounter on a Polyform Playground is een installatie waarin een geometrische sculptuur tot een asymmetrisch grid wordt. Digitale projecties op die ondergrond volgen en weerleggen de regels van de normale perceptie. Geanimeerde flarden bevatten stukjes herkenbare werkelijkheid, dan weer leiden ze tot abstracte configuraties die de lijnen en het oppervlak wijzigen, boven zichzelf uittillen, vervormen en ze transformeren tot een droomachtige sequentie. De grillige geometrische opbouw van de sculptuur breekt de projectie voortdurend op in nieuwe ruimtelijke dimensies. In het spanningsveld tussen fysieke en imaginaire ruimte moet niet alleen de ruimte zelf maar ook de toeschouwer zich steeds hernemen.

Saygin Soher (Istanbul, 1982) is een nieuwe media kunstenaar die de logica van de driedimensionale ruimte steeds opnieuw aan nieuwe verkenningen onderwerpt. Hij studeerde aan de AKI in Enschede. Martha Hjorth Jessen (Kopenhagen, 1983) is conceptueel kunstenaar. Ze maakt sculpturen en installaties en volgde een opleiding aan de Rietveld Academie.

marthabenedikte.dk

sayginsoher.com

Op een LED-balk rollen nieuws-oneliners gestaag van rechts naar links. Een dergelijke continue stroom van ‘tickers’, waarvan inmiddels vele internationale nieuwszenders zich bedienen, leest doorgaans op het eerste gezicht feitelijk, maar dient er bovenal toe de kijker aan de buis te kluisteren met verontrustende nieuwskoppen. Hoewel ze pretenderen de tekstuele verbeelding te zijn van een geprofessionaliseerde, ultieme actualiteit, blijken het meestal niet meer dan ingedikte teasers. Ze werpen een dwingende blik vooruit, op hetgeen daarstraks, in een later uitzending niet gemist mag worden. Daarin zal de aangekondigde verdieping echter evenzeer weer doorkruist worden door het volgende nieuws dat zich aankondigt. Schmitt speelt met dit spanningsveld door de nieuwskoppen in zijn TIME SLIP in de toekomstige tijd te zetten. Zijn LED-balk meldt: “Obama zal 53% van de stemmen krijgen in Kansas” of “Een vierde pasgeboren baby zal gedood worden door een brand in een kinderziekenhuis in Roemenië, zal een afgevaardigde van het ziekenhuis aankondigen”.

Behalve de grammaticale tijd waarin ze gesteld zijn, zijn alle uitspraken waar. Hiermee verdubbelt Schmitt als het ware de nieuwsbelofte en drijft hij deze tot een absurd uiterste. De lezer die het verkondigde nieuws al kent wordt als het ware teruggekatapulteerd in de tijd om vervolgens de toekomst voorspeld te krijgen. Hij die nog van niets wist waant zich in de aanwezigheid van een perverse supermacht die de toekomst orakelt. De natuurlijke tijdbalk wordt doorbroken. Verbale plaatsbepalingen beloven internationale locaties politiek en militair zwaar weer of op zijn minst heftig medisch drama. Menselijk gedrag blijkt een berekenbare factor temidden van de oncontroleerbare chaos.

Schmitt roept met dit verontrustende werk filosofische vragen op over het al dan niet voorbestemde verloop van het lot en de positie van de vrije menselijke wil in een universum waarin tijd en de relatie tussen oorzaak en gevolg manipulatieve krachten zijn geworden. Het ondermijnt de oppervlakkige ijdelheid van wisselvallige en tijdgebonden nieuwsverstrooiing met een ijzeren en constante ironie: TIME SLIP werkt met software die rechtstreeks de boodschappen van nieuwsagentschappen omzet van de tegenwoordige naar de toekomstige tijd. Het is daarin genadeloos actueel.

De kunstenaar en programmeur Antoine Schmitt maakt installaties, situatiewerken en objecten die minimaal en abstract zijn, verankerd in tijd en beweging, en die de modaliteiten van de vrije geest binnen het systeem van een realiteit aan de orde stellen. Gezien de absoluut systemische aard van de wereld van vandaag stelt hij het programmeren - een medium dat hij vanwege de actieve dimensie daarvan als radical nieuw beschouwt - centraal in de meeste van zijn kunstwerken, om daarmee de krachten waar we mee te maken krijgen en de vorm die ze aannemen te onderzoeken. Ook zoekt Antoine Schmitt, alleen of in samenwerking met anderen, de confrontatie van zijn benadering met meer gevestigde vormen van kunst, zoals muziek, dans, architectuur, literatuur of film, waarvan hij de codes onderzoekt.

gratin.org/timeslip

gratin.org/ass

Het op Strijp-S gevestigde 5MinutenMuseum bood kunstenaar Emre Hüner en Josef Blersch en Mander Liefting van Snodevormgevers dit jaar een werkperiode in de voormalige Philipsfabriek SBP. Tijdens Flux-s komen ze tot een gezamenlijke presentatie van deels nieuw, deels eerder gemaakt werk. Snodevormgevers werd uitgenodigd vanwege hun sterke robuuste beeldtaal en grote gebaren. Emre werd geselecteerd vanwege zijn essemblerende en gedetailleerde manier van werken. Daar waar het Eindhovense duo zich richt op grote, robuuste kunst-en designprojecten met een knipoog, werkt hun Turkse collega vanuit een enorm door hem zelf samensteld beeldarchief om tot een nieuw, gedetailleerd en verhalend universum te komen.

Ondanks het verschil in benadering van materialen en technieken is er een grote overeenkomst in thematiek. Machines, archetypische vormen, auto’s, vliegtuigen, oorlogsmaterieel en industriële ontwikkelingen uit de geschiedenis van met name de 20e eeuw worden gerelateerd aan futuristische ideeën. Wake X!, MLM en WRECK van Emre Hüner tonen een stadsbeeld dat zich in een continue staat van verandering en verbouwing bevindt. In de verlatenheid van deze industriële enclave kunnen vervolgens nieuwe ideëen over de inrichting van de stedelijke gebieden ontstaan. Race Roest-bak van Snodevormgevers is een hommage aan de sigaarvormige in elkaar geknutselde automobielen uit jaren 30 en 40. Het is een sculptuur die suggereert dat er ergens een vergeten boerenschuur is opengetrokken, waarin dit monster uit een verloren tijd 80 jaar lang opgeslagen heeft gestaan.

Emre Hüner, opgeleid aan de Brera Academy of Fine Arts in Milaan, is afkomstig uit Istanbul en maakt tekeningen, animatie, video- en ruimtelijk werk vanuit verschillende technieken. Zijn werk belicht met name industriële ontwikkelingen en thema’s als de affiniteit van de moderne mens met architectuur en natuur. Hüner bouwt met het materiaal uit zijn archief vol foto’s, boeken, films en gedownloade beelden van het internet aan een denkbeeldig universum, waarin hij de stukgeslagen dromen van het modernisme - de utopie van vooruitgang en materiële overvloed - centraal stelt. Op dit moment verblijft hij aan de Rijksakademie in Amsterdam.

Snodevormgevers is een kunst/designduo uit Eindhoven, bestaande uit Josef Blersch en Mander Liefting, beide afgestudeerd in 2002 als vormgevers aan de Design Academy Eindhoven. Snodevormgevers ontwerpen en realiseren projecten die zich op de rand van kunst en design bevinden. Vaak zijn het grote tijdelijke sculpturen, gebaseerd op menselijke maatvoering. Ze werken met herkenbare en archetypische vormen, die vaak aan gebruiksvoorwerpen refereren. De projecten zijn naast maatschappijkritisch vaak ook onschuldig en bijna kinderlijk eenvoudig.

snodevormgevers.nl
 

Boven de groenstrook die inmiddels het nieuwe asfalt parallel aan de Hoge Rug flankeert torenen grote panelen. De fotografische schetsen en teksten die erop te zien zijn bieden letterlijk en figuurlijk een meta-perspectief aan de experimenten en visies van kunstenaars en performers in en rondom de gebouwen op Strijp-S. De ideeën die op de panelen gepresenteerd worden gaan over duurzaamheid en energie, twee grote thema’s die de toekomst van de wereld in het klein en in het groot beheersen. Ze zijn afkomstig van Chora –architecture and urbanism, een researchinstituut en architectenbureau met kantoren in Amsterdam en Londen. Directeur Raoul Bunschoten nam afgelopen november deel aan het Flux/S-symposium ‘Transfiguraties – kunstenaars, ontwerpers en steden in verandering’. Tijdens de tweede editie van Flux/S bieden een aantal displays van de projecten en voorstellen van Chora voor andere steden een visionair politiek-maatschappelijk en architecturaal kader aan de toekomst die op Flux/S verbeeld wordt.

Chora ontwikkelt en transformeert dynamische processen in stedelijke gebieden en analyseert deze in al hun complexiteit. Uitgaande van het besef dat globale krachten een locaal effect hebben zonder dat dit altijd zichtbaar is zoekt het instituut naar methoden om belangrijke actoren en factoren mee te wegen in planologische besluitvorming. Chora hanteert andersoortige begrippen, soms zelfs metaforen of poëtische noties om over de intrinsieke en veranderlijke waarden van een stedelijk proces te communiceren. De concrete fysieke stad, door Chora de tweede huid genoemd, reageert op en beïnvloedt abstracte en tastbare stromen zoals die van geld, het weer, migratie, politieke opvattingen en de tijdelijke geldende modetrends. Om de dynamiek van een stad in kaart te brengen werkt Chora met vier centrale termen: wegvaging, aanvang, transformatie en migratie. Het instituut ontwerpt vervolgens dynamische modellen om de constant veranderende stad in kaart te brengen en het verloop van mogelijke ontwikkelingen te begrijpen. Stadsontwikkeling betekent in de opvatting van Chora interventie in de plaatshebbende stedelijke processen. Het is een levend begrip en daarom is het van het grootste belang de stad in al zijn aspecten te doorgronden, niet vanachter een bureau, maar door zich in die stad te begeven. De modellen dienen als basis voor politieke en maatschappelijke discussie waarin verschillende, soms nieuw op te richten belangengroepen een stem moeten krijgen.

Chora ontwikkelde op deze wijze inmiddels stadsprojecten voor onder andere grote steden in China en Nederland. In het licht van de globale ecologische vraagstukken die Chora daarbij in ogenschouw neemt krijgen de beslissingsmomenten op Strijp-S een bredere dimensie. Het culturele stadshart van Eindhoven maakt deel uit van een globale as van steden in de wereld die nu beslissen over de stad van de toekomst.

chora.org

Afhankelijk van tijdperk, cultuur en sociale klasse is het tapijt al eeuwenlang uitdrukkingsmiddel van nesteldrang, decoratie en prestige, maar ook van identiteit en creativiteit. Hoewel er letterlijk de voeten aan worden afgeveegd en het als contextuele basis diende van menig kritisch spreekwoord zijn de fascinatie en waardering ervoor in vrijwel alle werelddelen evident. In sommige contreien werd de tapijtknoperij tot een ware vorm van kunst, in andere niet meer of minder dan een grootschalige industrievorm.

Het vormgeverstrio We Make Carpets, bestaande uit Bob Waardenburg (1983), Marcia Nolte (1982) en Stijn van der Vleuten (1985) maakt sinds 2009 onder de naam We Make Carpets tapijten - dat wil zeggen tijdelijke tapijten. Hun eerste exemplaar Forest Carpet bestond uit in het bos gevonden materialen. Daarna volgden onder andere Pasta Carpet en Clean Carpet, alsmede een tapijt geheel bestaand uit afgeknipte pleisters. De aard en vorm van de schier oneindige reeks van bruikbare materialen bepaalt het patroon van de door hen geproduceerde kleden. Historische patronen inspireren maar de tapijten ontstaan doorgaans uit een live maakproces zonder vooropgezet model. Tijdens Flux/S kiezen ze voor bakstenen, begeven ze zich naar buiten, bekleden ze een terrein van 32 bij 24 meter en gaan ze de hoogte in. Vanuit wisselende perspectieven bezien is Brick Carpet niet alleen meer een kleed, een ornament, maar evenzeer een skyline, een hindernisbaan en, ondanks de zwaarte van de stenen, van een atypische beweeglijkheid. Het werpt de blik vooruit op een bewonerscultuur die nog moet ontstaan, maar in ieder geval niet geheel vrij zal zijn van persoonlijke en collectieve geschiedenis.

Het bestratingsmateriaal is mede mogelijk gemaakt door Fa. Reijnders BV Boxtel.

wemakecarpets.wordpress.com

In een loop van 2 minuten staat de Finse kunstenares Pilvi Takala in keurig maatpak als voorbeeldige winkelassistent opgesteld in een standaard warenhuis. Haar behulpzaamheid naar de klanten lijkt, haar professionele rol in ogenschouw genomen, volslagen legitiem, ware het niet dat zij deze ongevraagd toepast. In feite oefent de verkoopster eerder kleine correcties uit dan dat zij de omzet helpt te verhogen. De klanten zijn zich van haar ingrepen niet bewust. Via de geheime camera is de kijker dat wel. Hij wordt voyeur van een gedrag dat de illusie van veiligheid en perfectie in een uitermate gecontroleerde publieke ruimte doorbreekt. Hoewel filmisch zeer eenvoudig genereren de kleine momentopnamen van de winkelassistente in actie in toenemende mate gevoelens van onzekerheid. Wie is zij en namens wie handelt zij, en waarom? The Angels sluit aan bij Takala’s eerder werk waarin zij het gedrag van mensen in verschillende publieke situaties en omstandigheden onderzoekt waarin de rust verstoord wordt. Takala kiest alledaagse settings zoals een IJslandse ijssalon of zoals hier een shopping mall. Eerder liep zij in Bag Lady (2006) een week lang rond in een winkel met een met bankbiljetten gevulde transparante plastic zak. De interventies in The Angels zijn kleiner, soms welhaast voorstelbaar, altijd op het randje van het toelaatbare. Door het gebrek aan volledige absurditeit worden ze paradoxaal genoeg ingrijpender, onaangenamer, verontrustender.

Pilvi Takala (Finland,1981) studeert in 2006 af aan de Finnish Academy of Fine Arts. Momenteel verblijft zij aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Haar werk was inmiddels onder meer te zien in het Kiasma Museum of Contemporary Art Helsinki en de Biennales van Berlijn en Istanbul.

pilvitakala.com

Follow Flux/S on Facebook and Twitter for the latest news!

Flux/S on Facebook

Flux/S on Twitter

Flux/S is looking for volunteers!

Experience Flux/S from the inside and help us make this years edition of Flux/S a succes.

For more information please contact liane@flux-s.nl or call +31 (0)6 42462559.

Volg Flux/S op Facebook en Twitter voor het laatste nieuws:

Flux/S op Facebook

Flux/S op Twitter

Flux/S is terug!

Flux/S – Drafts Establishing Future is de vooruitziende titel van deze tweede editie die van 9-12 september 2010 plaats zal vinden. Opnieuw haalt Flux/S een international gezelschap van kunstenaars, performers, dansers, schrijvers en musici naar Strijp-S, Eindhoven. Vier dagen lang reageren zij met 35 installaties, performances, interventies en uitvoeringen, verspreid over 20.000 m2 tentoonstellingsoppervlak en twee hectare buitenruimte, op de mogelijkheden en uitdagingen van dit nieuwe culturele stadshart.

Waar Flux/S vorig jaar vooral inging op de ruimtes en ruimtelijkheid in het algemeen, zal dit jaar voelbaar zijn hoe mens en omgeving inmiddels direct op elkaar ingrijpen.

Lees hier het volledige persbericht

Flux/S returns
 
Flux/S – Drafts Establishing Future is the prophetic title of this second edition of Flux/S that will take place September 9th to12th. Once again Flux/S will draw an international group of artists, architects, performers, dancers, writers and musicians to Strijp-S in Eindhoven, The Netherlands. During the space of four days, they will react to the possibilities and challenges of this new cultural heart of the city, by means of 35 installations, artistic and musical performances and interventions spread over 20,000 square metres of exhibition area and two hectares of outside space.
 
While last years episode mainly revolved around spaces and spatiality in general, this year it will
be noticeable how man and environment have begun to interact directly.
 
Read the press release

Oracle Night | Miso soup | End of the world | The Outsider

Vier fragmenten uit klassiekers van de moderne literatuur liggen ten grondslag aan de korte filmreeks Gewichtig Wachten. Toch is er in stricte zin geen sprake van een boekverfilming. Floris Schönfeld en Michaël Sewandono kozen slechts vier scènes uit Oracle Night van Paul Auster, In the Miso Soup van Rui Murakami, Hard-Boiled Wonderland and the End of the World van Haruki Murakami en L'étranger van Albert Camus om in beeld te brengen. Alle vier de scènes vervullen een sleutelfunctie in de context van het oorspronkelijke verhaal. Ze beschrijven de cruciale beslissing die het verloop van het verhaal onherroepelijk zal veranderen. De korte films laten elk met name de belevenis van het moment vóór het besluit zien. Ze doen wat de lezer zelf bij een magistraal of cruciaal boekfragment doet: ze maken een denkbeeldige sequentie, die als zodanig misschien niet letterlijk in de romans wordt beschreven, maar er wel uit voorkomt.

Tijd is een leidend element in de vier suggestieve en poëtische films. Niet alleen wordt het sleutelmoment uit de oorspronkelijke context gehaald en opgerekt tot een loop zonder begin of einde, de fragmenten verhouden zich tot elkaar als in een nieuw fictief plotverloop. Oracle Night is een prelude voor wat komen gaat: een aanraking met de verleiding. In Miso Soup wordt twijfel gezaaid als zich halverwege een andere mogelijkheid aandient. End of the World toont die twijfel op zijn hoogtepunt, en in The Outsider valt uiteindelijk de beslissing. Samen verbeelden ze de spanning van het ‘gewichtig wachten’.

Als men beseft dat de mens het merendeel van zijn beslissingen op basis van onbewuste motieven neemt, krijgt Schönfeld en Sewandono’s beeldvertaling een extra schoonheid en lading. De uitvergrote uitsnedes brengen een weldadige vertraging van een geladen moment met zich mee. De reeks kan gezien worden als een intrigerende poging het DNA van het pre-momentum, het fysiek in de aanloop tot een besluit, aan een close study te onderwerpen, en zo een gevoelswaarde in beeld uit te drukken. Hun installatie reikt bovendien verder dan een interessant concept alleen. De installatie, die mogelijk in de toekomst nog aangevuld gaat worden met nieuwe delen, heeft mede dankzij het prachtige camerawerk van Martijn van Broekhuizen een cinematografische kracht die ver buiten de kaders van de projectie treedt.

Michaël Sewandono (1979) studeerde in 2005 af aan de afdeling audiovisueel van Gerrit Rietveld Academie. Hij regisseert commercials en legt zich daarnaast toe op autonoom werk. Floris Schönfeld (Texas, 1982) studeerde eveneens aan de Rietveld Academie en vervolgens aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Naast commercieel regisseur is hij producent en regisseur van onafhankelijke producties binnen zijn bedrijf FLMI Film. Ook is hij freelance sounddesigner en componist. 

flmifilm.com

Wat zou er gebeuren als de eerste bewoner van de maan een vrouw zou zijn? Of op zijn minst de eerstvolgende bezoeker? In de veertig jaar die volgden op de eerste landing op een van de meest aansprekende planeten voor de mensheid is het geen vrouwelijke astronaut of kosmonaut gelukt er een voet aan de grond te krijgen. Dat veranderde met de langlopende performance-installatie Lost Astronaut van Alicia Framis. Tijdens Performa 09 lanceerde zij een door haar eigen alter ego bemande Moon Society. In het licht van deze lunaire missie onderzocht dit ironische in een maanpak gehesen personage de leefbaarheid van een maankolonie. Tegenover de militaristische belangen van de centrale overheid stelde Framis een vrouwelijk perspectief.

Twee weken lang woonde ze in haar vintage space suit temidden van modeltekeningen en kogelvormige, samen met architecten ontwikkelde prototypen van maanhuizen in haar BaseCamp. Daarnaast begaf ze zich conform de voorschriften van twintig gerenommeerde kunstenaars en auteurs twintig dagen lang op straat in New York om de aanwezigheid van de vrouw op de maan te claimen. De instructies van o.a. Brian Keith Jackson, Michael Schulman, Angie Kiefer, Marina Abramovic, en Rita McBride  waren precies, vaak gespecificeerd van uur tot uur, en instrueerden Framis op welke wijze te ontbijten, waarheen te gaan, hoe zich te gedragen en op welke manier interacties met de mensen onderweg uit te lokken. Ze begaf zich op stations en in bibliotheken. Vaak werd het toeval uitgelokt door haar naar onbekende locaties te sturen. In feite leest de door de schrijvers en kunstenaars bepaalde dagindeling als een hilarisch scenario voor een verdwaalde futurist. Net onder de oppervlakte van die humor liggen wezenlijke vraagstukken over de condities van een leefbare samenleving op een andere planeet. Poëzie, parodie en toekomstvisies met betrekking tot de architectuur gaan in Lost Astronaut schijnbaar moeiteloos samen.

Framis’ even groteske als prikkelende onderneming is volledig gedocumenteerd. De instructies zijn in een mooi boekje uitgegeven, dat een genot op zich vormt. De prototypes zijn volwaardige maquettes voor een toekomstige habitat en vanuit architectonisch perspectief serieus te nemen. Haar belevenissen op straat zijn met een scherp gevoel voor de situatie vastgelegd in beeld. Flux/S presenteert ze in de vorig jaar door Erik Olofsen ter plaatse ontworpen witte constructie waarin zijn installatie Catch My Drift tot stand kwam. De desoriënterende ruimtelijke ervaring die dit bouwwerk oproept vormt de voorlopige, puur functionele habitat voor de verdwaalde astronaut in Eindhoven.

Alicia Framis (Barcelona, 1967) werkt en woont in Amsterdam en Shanghai. Haar werk gaat vaak over de relatie tussen ruimte en de toekomst. In het verleden riep zij met haar werk in dit kader al vragen op over een bloedbank, een kinderhospitaal en een weinig succesvol museum voor moderne kunst. Framis’ exposeerde inmiddels wereldwijd. In 2003 representeerde zij Nederland op de Biënnale van Venetië.

aliciaframis.com

Donderdag 09 september 2010 | 19:30 uur | SBP-3 | opening
Donderdag 09 september 2010 | 22:00 uur | SBP-3 | opening
Zondag 12 september 2010 | 16:30 uur | SBP-3 | ticket 8 euro |
Ga naar de kaartverkoop

Lunapark

Het in 2009 door Arnold Marinissen en Anthony Fiumara opgerichte Brabantse muziekensemble Lunapark voert composities uit die zich op het snijvlak van verschillende stijlen en culturen afspelen. Op één avond bespeelt het zonder moeite de meest uiteenlopende muziekcoördinaten en brengt het pop, rock, jazz en klassieke muziek. De verbindende factor tussen alle stukken is het machinale karakter ervan, waaraan ook de naam van het gezelschap refereert. Lunapark zoekt avontuur. Het probeert onverwachtse loopings uit in eigentijdse bewerkingen van bestaande stukken en komt met nieuwe, eigen composities om al meanderend in een nieuw muzikaal landschap uit te komen. Het ensemble werkt met zowel jonge als meer ervaren topmusici die een brede kijk op wat muziek vermag met elkaar delen. Lunapark is op Strijp-S gevestigd en daarmee een van de eerste creatieve pioniers op het terrein.

Donderdag 9 september 22:00 uur

Pibroch 1926 - Laurie Scott Baker

arrangement Arnold Marinissen

twee sopraan saxofoon / klarinet / altviool / cello

De Britse componist Laurie Scott Baker kreeg zijn inspiratie voor Pibroch 1926 in eerste instantie door de evocatieve zanger Calum Ruadh, bijgenaamd ‘Bard of Skye’. Baker combineerde de traditie van het Pibroch-improviseren met de levensliederen van de barden, en schuwde daarbij het politieke commentaar niet: het jaartal 1926 uit de titel staat voor de Algemene Staking ‘tegen de uitbuiting van de mensheid’ aldus de componist. Pibroch 1926 is een onderdeel vaneen nog niet uitgegeven groter werk, Will of the People getiteld. In de oorspronkelijke opname hoor je Evan Parker energiek tegen zichzelf spelen in een aantal overdubs. Marinissen ontwarde de stemmen en verdeelde ze over de afzonderlijke musici van Lunapark.

Three variations on the Canon in D by Johann Pachelbel - Brian Eno

arrangement Anthony Fiumara/Arnold Marinissen

2 viool / altviool / cello / contrabas

In de wereld van de sonore klanktapijten neemt Brian Peter George St. John le Baptiste de la Salle Eno (1948) als uitvinder van de ambient music een aparte plaats in. Begonnen als beeldend kunstenaar maakte hij al vroeg installaties waarin geluid en muziek een belangrijke rol speelde. Hij raakte in de jaren zeventig in de ban van de muziek van John Cage. En van Cornelius Cardew, met name van diens The Great Learning – op de eerste opname van dat werk zingt Eno zelfs in het koor. De manier waarop Cardew zijn materiaal als ingrediënten klaarzette en van iedere musicus een kok maakte, uitkomst van het gerecht onbekend, nam Eno min of meer over voor zijn belangrijkste ambient werken. De eerste ambient-lp die Eno maakte (en überhaupt de eerste ambient-lp ooit) was Discreet Music. Op kant B van de lp stond Three Variations on the Canon In D Major by Johann Pachelbel. Het werk is voor ‘een groep uitvoerders (strijkers) met een set instructies, waarbij de input het fragment van Pachelbel is’, aldus Eno. “Iedere variatie neemt een klein fragment van de partituur (twee of vier maten) als startpunt. De partijen van de spelers worden op zó’n manier gepermuteerd dat ze elkaar overlappen op een manier die niet wordt gesuggereerd in de originele partituur.” Omdat die partituur niet meer te vinden is en liefhebbers van het stuk het al jaren moeten doen met de opname, besloten Arnold Marinissen en Anthony Fiumara een versie van het werk te maken voor vijf strijkers van Lunapark.

Cheating, Lying, Stealing - David Lang

arrangement: Anthony Fiumara

2 percussie / gitaar / piano / cello

Over energie gesproken: Cheating, Lying, Stealing van Pulitzer-prijswinnaar David Lang klinkt als een rockende smidse, in stereo. Helemaal in de versie van Anthony Fiumara, die de basklarinet uit het origineel verving door een elektrische gitaar. Lang had genoeg van componisten die in hun stukken willen laten horen hoe slim, emotioneel of goed ze zijn. Lang: “Dus ik dacht: hoe zou het zijn als componisten stukken baseren op wat er mis is met ze? Zoiets als: hier is een stuk dat je laat horen hoe ellendig ik ben. Of hier is een stuk dat je laat horen wat voor een leugenaar of valsspeler ik ben. Het was moeilijk om zoiets te maken, want ik moest inwerken tegen alles wat ik had geleerd. Je leert niet om de vuile naden in je muziek op te zoeken, om ‘low-down’ te zijn, onhandig, sluw of achterbaks. In Cheating, Lying, Stealing probeer ik naar iets duisters te kijken, ook al verklank ik het in op een komische manier. Er is wel veel branie in het stuk, maar die is ook al niet betrouwbaar. Eigenlijk zegt de speelaanwijzing boven het stuk genoeg: onheilspellende funk.”

Zondag 12 september 16:00 uur 

Pendulum Music - Steve Reich (4 spelers, microfoons en luidsprekers)

Failing - Tom Johnson (contrabas)

For Aart Strootman - Anthony Fiumara (elektrische gitaar)

Counting Drums (première) - Tom Johnson (percussie)

Industry - Michael Gordon (cello)

Feed My Speaker (première)- Danny de Graan

(4 spelers: microfoons en luidsprekers)

Het vroege Pendulum Music van Steve Reich is een wonder van eenvoud: een handvol opgehangen microfoons, zwiepen rustig uit over een op zijn rug liggende speaker. De ritmische feedback die zo ontstaat zal langzaam tot stlstand komen in een langgerekte zoemtoon: einde stuk. Lunapark vroeg de Nederlandse componist Danny de Graan of hij een commentaar op Reich zou willen maken. Dat werd Feed My Speaker, een stuk dat gebruik maakt van dezelfde feedback, maar dan veertig jaar later. Nu we toch aan het tellen zijn: Tom Johnson doet niet anders in zijn muziek en stelt daarmee zijn musici danig op de proef. Naast een première van Counting Drums voert bassist Erik Versteeg Failing uit, waarin de coördinatie tussen spelen en praten garant staat voor falen en struikelen. In het open klankveld For Aart Strootman van Anthony Fiumara gaat het overigens ook over tellen, al hoor je daar als luisteraar weinig meer van en raak je vooral ondergedompeld in dromerig getokkel. Iedereen die Hunger van Steve McQueen heeft gezien, moet onder de indruk zijn geraakt van de soundtrack van die cultfilm. Hoewel Michael Gordon zijn Industry voor cello en elektronica oorspronkelijk niet als filmmuziek bedacht, riep het werk bij het maken al beelden op: “Ik had het visioen van een kilometergrote stalen cello die in de lucht hing – een cello ter grootte van een voetbalveld. En in het stuk wordt het instrument één grote vervormde klank.”

lunaparkensemble.nl

De concerten van Lunapark worden gepresenteerd in samenwerking met Muziekgebouw Frits Philips.

Een rampfilm in real time. Activistisch, maar zonder simplistisch vingerwijzen. Venijnig evocatief in zijn eenvoud. Bij vlagen pijnlijk grappig of verbazingwekkend prachtig. De tweede film van het Deense kunstenaarscollectief Superflex is even geëngageerd als de rest van hun werken die zonder uitzondering grote milieu- en maatschappijrelevante thema’s aan de orde stellen. In een tijdsbestek van twintig minuten raakt het interieur van een onbemande maar duidelijk recentelijk gebruikte McDonald’s vestiging ondergedompeld in water van onbestemde afkomst. De link is echter zo gelegd naar een door de bio-industrie opgewekte opwarming van de aarde die vervolgens voor de zondvloed zorgt. Het is echter niet zo zeer de burgertycoon als de consument die hier aangesproken wordt. Zijn afwezigheid in het interieur geeft de filmset de grondtoon van een morning after scenario, even kalm als onheilspellend, tot op het bedwelmende af. Geen Hollywood soundtrack maar het gehum van lichtbalken en koelkasten dat langzaam overstemd wordt door het wassende water vormt de doelbewust weinig vormvaste basis van het zich voltrekkende drama. Langzaam maar zeker vallen niet alleen de etensresten maar ook de roerende goederen van het pand aan het water ten prooi en daarmee aan het curieuze fastfood eetfenomeen, dat verder strekt dan McDonald’s alleen en bestaat bij de gratie van de eetcultuur die het, net als andere, verkoopt aan de ernaar behoeftige consument.

Reuter Christiansen, Fenger en Nielsen bouwden in een leeg zwembad een replica van een originele McDonald’s en veinzen geen documentaire ‘echtheid’. De artistieke distantie werkt goed; het voegt aan de ramp die zich voltrekt meteen het metaniveau van de kritische zelfbeschouwing én de vrije kunst toe. Ondanks het gegronde moralisme ervan beperkt de film zich zo niet tot moderne agitprop. Flooded McDonald’s kent momenten van onverwachte artistieke ordening en schoonheid die het politiek correcte laatste oordeel net iets langer uitstellen. Onverwachte stromingen brengen bovendien onvoorziene komische effecten teweeg. Accidental comedy zou geen slechte genrenaam zijn, ware het niet dat de lach, uiteraard, uiteindelijk niet beklijft.

superflex.net/floodedmcdonalds

Recensies:

TimeOut New York

Arts and Ecology

The Independent

Flooded McDonald's wordt gepresenteerd in samenwerking met het Van Abbemuseum 

Binnenkort wat vrije tijd over? Leuk internationaal kunstenfestival Flux/S (Eindhoven, 9-12 september) zoekt vrijwilligers

Flux/S is op zoek naar mensen die zich willen inzetten om het festival ook dit jaar weer tot een succes te maken. Zo ben je als medewerker van de informatiebalie bijvoorbeeld hét aanspreekpunt voor de bezoekers van Flux/S. Als suppoost houd je toezicht op de getoonde werken en help je bezoekers wanneer deze vragen hebben. Ook zijn we opzoek naar mensen met een diploma EHBO of BHV, zaalwachten, kaartcontroleurs en horeca mensen. Voor en na het festival zijn we opzoek naar technische mensen, sterke armen, publiciteitsmedewerkers en gastheren en -dames. Afhankelijk van je voorkeur en beschikbaarheid word je ingedeeld. Het is trouwens goed om te weten dat het terrein onregelmatig is, en dat de binnenlocaties uitsluitend per trap bereikbaar zijn.

Werken als vrijwilliger bij Flux/S doe je in een inspirerende omgeving, en samen met een team, met een professionele crew, met nationale en internationale kunstenaars en artiesten. Het is gezellig, dankbaar, én leerzaam. Je doet ervaring op terwijl je cultuur snuift en je draagt je steentje bij achter de schermen van dit kunstenfestival. Je maakt deel uit van de festivalproductie en leidt het hele evenement mee in goede banen.

Flux/S biedt vrijwilligers een leuke financiële vergoeding, uitstekende catering tijdens werkdagen en gratis toegang tot een onderdeel uit het betaalde programma (een groot deel van Flux/S is gratis toegankelijk). Verder gaan alle vrijwilligers naar huis met een Flux/S t-shirt en de full colour catalogus van de getoonde werken.

6 september nodigen we de mensen die zich opgeven uit voor een korte bijeenkomst. Hier krijg je meer informatie over wat jij van ons kan verwachten en wat wij van jou verwachten. Bovendien kunnen we zo vast kennismaken en in de sfeer komen van het festival.

Tot slot organiseren we na afloop nog een mooi medewerkersfeest, waar we met zʼn allen het glas heffen op de goede afloop!

Spreekt dit je aan en zie je het zitten om met ons in een inspirerende omgeving met internationale kunstenaars en artiesten voor en achter de schermen te werken, meld je dan snel aan via liane@flux-s.nl of 06 42462559.

Tot Flux/S!

Zaterdag 11 september 2010 | 22:30 uur | SBP-3 | ticket 8 euro
Ga naar de kaartverkoop

Een oorspronkelijk zoeken naar schoonheid, zich thuis voelen en liefde, daar gaat het om in de albums van Stephen Burch. Het muzikale talent van deze in Berlijn residerende Britse singer-songwriter kreeg vaste grond onder de voeten toen zijn reislustige familie ergens in zijn jeugd op het platteland van Ierland neerstreek. Hier ontstonden in het schuurtje naast de boerderij de eerste liedjes en het idee voor zijn eigen platenlabel Woodland Recordings. Ooit dacht hij nog schilder te worden, nu schildert hij met muziek. Na wat muzikale verkenningen met andere musici in Londen richtte hij in 2008 The Great Park op. Meer dan een akoestische gitaar en zijn eigen stem heeft Stephen Burch niet nodig, maar op de albums die inmiddels verschenen laat hij zich in wisselende samenstelling graag vergezellen door andere instrumentalisten en zangers.

Burch schuwt de emotie, het drama en de anekdotiek niet . Excessieve gebaren heeft hij echter niet nodig. De zanger-gitaarspeler weet met relatief eenvoudige melodieën en verfijnde lyrics schijnbaar moeiteloos kleine werelden van verlies, verlangen en mogelijkheden op te roepen. Kleine muzikale eilanden vol vogels en landerijen, bevolkt door kwetsbare mensen in steeds weer een genadeloos tijdperk.  De ernst is in zijn teksten over de dolende ziel, de harde weg naar geluk, onmiskenbaar aanwezig. Maar zijn relatief lichte timbre werkt aanstekelijk en Burch weet in zijn liedjes vaak een prettig dubbelzinnig emotioneel spanningsveld te creëren tussen muziek enerzijds en tekst anderzijds. Burchs albums zijn verzamelingen reisliederen die de romantiek niet schuwen. Dromen mag weer, ondanks dat de werkelijkheid zich weerspannig en soms surrealistisch toont.

woodlandrecordings/thegreatpark

preslavliteraryschool.co.uk

Vrijdag 10 september 2010 | 20:00 uur | SBP-3 | ticket 8 euro
Ga naar de kaartverkoop

De Amerikaanse singer-songwriter Matt Bauer groeide op in de buurt van de Appalachian Mountains in Kentucky. Zijn geboortegrond werd tot een blijvende inspiratiebron voor zijn zeer persoonlijke Americana. Op het snijvlak van regionale banjomuziek en rustige indie folk roept Bauer keer op keer een landschap vol moord, mystiek en grillige natuur op. Zo staat de gruwelijke moord op een jonge vrouw in de buurt van zijn geboortedorp in 1968 centraal op zijn album The Island Moved In The Storm. In zijn donkere, koortsachtige verhalen wordt de luisteraar deelgenoot van de werking van unheimische krachten. Bauer vertelt van een wereld vol onderstromen waarvan de geheimen nog niet doorgrond zijn. Toch wint de zwaarte het niet van de gevoelige, soms vederlicht gezongen suspense die zijn nummers zo onweerstaanbaar maakt.

Bauer componeert zijn nummers vaak met de zang als uitgangspunt. Hij laat zich inspireren door de Sacred Harp traditie uit de zuidelijke Noord-Amerikaanse staten, een systeem van samenzang van religieuze koorcomposities, en met name het Shape Note systeem, waarbij noten visueel vertaald worden om de juiste pitch te vergemakkelijken. De instrumentale begeleiding, of die nu van Bauer op zijn banjo komt of van mede-instrumentalisten, zijn over het algemeen dienstbaar aan de gezongen melodie. Dit maakt ze niet minder interessant. Juist de precieze, spaarzame arrangementen roepen de bijzondere, efemere kwaliteit op die aan de verhalen hun overrompelende natuurlijke bedding biedt.

Matt Bauer werkt graag met wisselende formaties aan albums en concerten en zal op Flux/S met de Nederlandse instrumentalisten van het Matangi Quartet en de Amerikaanse zangeres en muzikante Dana Falconberry spelen. Het Matangi Quartet is sinds het in 1999 door vier conservatoriumstudenten werd opgericht en in 2003 een opleiding aan de Nederlandse Strijkkwartet Academie voltooide meerdere malen cross-over avonturen aangegaan. Tijdens Flux/S spelen zij speciaal door Bauer voor het festival aangepaste arrangementen. De in Michigan geboren vocaliste Dana Falconberry werd tijdens haar jeugd gegrepen door de mystieke allure van het Amerikaanse zuiden en ontwikkelde haar muzikale talent tijdens haar studie in het zuidelijke Arkansas. Haar muzikale timbre zoekt vaak naar schoonheid en harmonie maar past in zijn onwilligheid in de absoluutheid der dingen te geloven perfect bij de schier oneindig lijkende zoektocht van Bauer naar het ware hart der verschijnselen en gebeurtenissen.

Het Matangi Quartet bestaat uit Maria-Paula Majoor – viool; Daniel Torrico Menacho – viool; Karsten Kleijer – altviool; Arno van der Vuurst – cello.

mattbauermusic.com

danafalconberry.com

matangi.nl

Matt Bauer, Dana Falconberry & Matangi Quartet wordt gepresenteerd in samenwerking met Muziekgebouw Frits Philips.

Zondag 12 september 2010 | 21:30 uur | SBP-3 | ticket 8 euro
Ga naar de kaartverkoop

De twee kwintetten Atomic + The Vandermark 5 bezetten op de laatste avond van Flux/S de 3e verdieping van SBP voor een zeer bijzonder concert. Deze gelegenheidsformatie zal met hun new wave jazz niet alleen het jazzgenre wederom van nieuwe en gedurfde impulsen voorzien. Tijdens de laatste uren van Flux/S voegen zij hun improvisaties toe aan de schetsen, ideeën en lijnen die vier dagen lang door kunstenaars uit binnen- en buitenland en publiek op Strijp-S zijn ontwikkeld en ontvouwd. Ieder hun moment afwachtend gaan de muzikanten in wisselende samenstelling de vloer op. Het wordt een moment van bezinning, maar de weerspannigheid en onvoorspelbaarheid die aan de performances en kunstwerken ten grondslag ligt, zal in de muziek een leidend principe zijn. Moderne jazz wordt een avond lang tot vrijgevochten beeldende kunst. Het dak mag eraf, de kop mag vrij.

Atomic en The Vandermark 5 speelden al eerder met succes samen. Met zijn in 1996 opgerichte kwintet breekt Ken Vandermark al zo’n anderhalf decennium heilige huisjes af en creëert hij nieuwe vormen van compositie en improvisatie. The Vandermark 5 beheerst een breed arsenaal van stijlen. In hun nummers zijn zowel jazz-elementen als funk, rock en moderne muziek te traceren. De rietblazer uit Chicago zocht  jaren geleden het gezelschap van de Zweeds-Noorse New Wave Jazzband Atomic en een geheel nieuw muzikaal idioom was geboren. Atomic werd aan het begin van dit decennium opgericht en maakt sindsdien naam met energieke urban jazz. Het akoestische Atomic kent een klassieke sax-trompet-piano-bas-drums-samenstelling maar speelt vrij van beknellende tradities en werd door een criticus al ‘post-free’ genoemd. De gezamenlijke ambitie van Atomic en The Vandermark 5 de jazz te blijven heruitvinden resulteert keer op keer in unieke concerten.

Atomic bestaat uit Fredrik Ljungkvist – saxofoon, klarinet; Magnus Broo – trompet; Havard Wiik – piano; Ingebrigt Haker Flaten – bas; Paal Nilssen-Love – drums.

The Vandermark 5 bestaat uit Ken Vandermark – rietblazer; Tim Daisy – percussie; Kent Kessler – bas; Fred Lonberg-Holm – cello; Dave Rempis - saxofoon

atomicjazz.com

kenvandermark.com

Atomic + The Vandermark 5 wordt gepresenteerd in samenwerking met axesjazzpower 

Architectuur en muziek hebben een lange en bijzondere gemeenschappelijke traditie. Kerken werden vroeger niet zelden naar muzikale proporties - in kwinten en kwarten - gemodelleerd. Omgekeerd is het mogelijk om uit de architectonische verhoudingen van gebouwen muzikale principes te herleiden. Dit is precies wat Wolfgang Heiniger in zijn concert- en installatiereeks Towers in a flat landscape [Sehnsucht III] doet. Deze veelzijdige componist en percussionist ontwerpt op verschillende locaties interdisciplinaire klankvelden door er computergestuurde drums te laten reageren op de fysieke ruimte. Breedte- en lengtematen worden tot melodische coördinaten. Afstanden tussen zuilen komen terug in hoogteverschillen tussen noten. Heiniger projecteert het innerlijke en uiterlijke ‘ritme’ van doelmatig geconstrueerde architectuur in tijd en klank.

Met Towers in a flat landscape [Sehnsucht III] vertaalt hij voor Flux/S de fysieke kenmerken van het SBP-1 gebouw in een nieuwe compositie. De in de ruimte opgehangen trommels, de eerste installatie die de bezoeker van het festival betreedt, vormen een stilleven waarin de bezoeker zich vrij kan begeven. Wanneer de in de trommels bevestigde speakers als een trillend membraan contact maken met het trommelvel ontstaat een muzikaal landschap dat de verstilling doorbreekt. Tromgeroffel is vanouds een rituele opmaat tot een bijzondere ervaring. Heiniger gaat het echter niet alleen om die aanvankelijke opwinding. In circa 60 minuten bouwt de compositie op naar een gevoelswaarde die dit eerste primaire verlangen transformeert in een diepere gevoeligheid. ‘Sehnlichtkeit’.

Wolfgang Heiniger (Bazel, 1964) studeerde percussie en compositie in zijn geboortestad en specialiseerde zich vervolgens in elektro-akoestische muziek bij Thomas Kessler. Zijn loopbaan nam al snel een vlucht en bracht hem als jonge componist en docent naar onder meer Stanford University en Berlijn en maakte dat hij componeerde voor film, theater en opera. Interdisciplinaire compositie en elektro-akoestische compositie vormen een rode draad in zijn brede oeuvre.

Hoe lang duurt geschiedenis voort? Waar vervaagt deze tot een persoonlijke schim van het verleden? Nestelt deze zich - al dan niet zichtbaar - in collectieve ideeën over de toekomst, nabij of veraf? De Kroatische kunstenaar David Maljkovic werpt graag een blik vooruit op hoe wij straks naar onszelf en de wereld die we creëerden terugkijken. Daarvoor grijpt hij terug op modernistische projecten en monumenten uit het Kroatische deel van voormalig Joegoslavië. In zijn films, collages, installaties en sculpturen onderzoekt hij de erfenis die zij in het heden nalaten. Door ze in een imaginaire, futuristische context te plaatsen dwingt hij een herschikking van onze visies op wat verleden, heden en toekomst behelzen af.

Maljkovic bevraagt de idealistische modellen en diagnosticeert de utopie en het collectief geheugenverlies dat zij genereerden. Hun historische, culturele en ideologische betekenis wordt als het ware herijkt, weliswaar speels maar ook met een chirurgische finesse tot op het bot. In zijn werk wordt de ooit met groot optimisme, vaak op historisch beladen locaties opgerezen iconografische architectuur, tot de kunstmatige set van een geheel nieuwe projectie. De betekenis ervan ligt nog niet vast, de spelregels zijn nog ongedefinieerd. De bezoeker kan er niet om heen, de toekomst ligt nog open. Aan het verleden van de toekomst moet eenieder zijn eigen invulling geven.

In Scene for New Heritage Trilogy vormt het monument in Petrova Gora , een plek met een lange geschiedenis van geweld en onrust de locatie voor een science fiction-achtige reeks taferelen. Koning Peter II werd er in 1097 verslagen. Tito maakte er een gedenkplaats van voor de partizanen die in de Tweede Wereldoorlog stierven. Het park met museum werd vaste prik voor schoolklasjes totdat het Servische leger de berg in de jaren negentig van de vorige eeuw bezette. Op dit moment lijkt het een no-go area. De oorlog in Joegoslavië heeft blijkbaar niet uit kunnen maken van welke toekomst de historische plek vanaf nu deel uit gaat maken.

De drie korte video’s die de trilogie vormen betreden Petrova Gora op drie verschillende tijdstippen. In de eerste video, 25th May 2045 (25 mei was Tito’s geboortedag) stappen drie mannen uit een zilverkleurig automobiel om een futuristisch ogend en door onkruid omgeven aluminium bouwwerk te onderzoeken. Ze komen er niet uit welke betekenis het heeft en perplex keren ze terug naar de toekomst. In 29/11/2063 verkent een jonge man met zilverkleurige voetbal  de binnenkant van het gebouw. Alsof aangestuurd door anonieme krachten beweegt hij mechanisch. De bal lijkt voor hem geen speelobject, maar eerder een mystiek hemellichaam. Toch is er het geluid van de bal tegen een muur, als een onbegrijpelijke echo uit een andere dimensie. De jongeman observeert het besneeuwde landschap emotieloos. In deel drie, Scene for New Heritage, staan auto’s en een camper in het park geparkeerd. Electro deunen lijken in competitie met andere geluidseffecten. Tieners hangen rond en vermaken zich ter plaatse, zoals tieners dat overal en altijd hebben gedaan en zullen doen. De camera isoleert ze door over de kilometerslange dichte vegetatie te pannen. Maljkovic gebruikt een krachtige soundscape in de trilogie die niet alleen bijdraagt aan de fysieke vervreemding maar ook de desoriëntatie in tijd versterkt. Het collectieve geheugenverlies leidt bij de kunstenaar niet zozeer tot een hommage aan het verleden als wel naar een waarschuwing die betrekking heeft op een nog ongekende toekomst.

David Maljkovic (Kroatië, 1973) dwingt met zijn werk tot een constante herdefiniëring van onze visie op de toekomst. Door iconen en monumenten uit de recente geschiedenis te bevragen problematiseert hij het wispelturige menselijk geheugen. Zijn werk is inmiddels aangekocht door het Van Abbemuseum in Eindhoven, het Stedelijk Museum Amsterdam, het MoMA in New York en het Tate Modern in Londen.

Scene for New Heritage Trilogy wordt gepresenteerd in samenwerking met het Van Abbemuseum

Zelden roept een nieuwe media installatie die gebaseerd is op pure techniek, emoties op die de techniek zo ver voorbij gaan. 12_series, een multichannel computer installatie, zuigt de toeschouwer langzaam maar zeker een nog onontgonnen gebied in waar gevoel en betekenis al snel het technische vernuft ontstijgen.

In een pikzwarte ruimte staan 12 identieke monitoren en speakers opgesteld, aangedreven door even zoveel gelijkvormige beeld- en geluidsmachines. De makers van 12_series hebben een computerprogramma ontwikkeld om twee belangrijke generatieve principes inzichtelijk te maken: die van de evolutionaire ontwikkeling en van de gedecentraliseerde autonome besluitvorming. Hoewel alle opgebouwd uit eenzelfde binair DNA ontstaat er tussen de monitoren en speakers een spel van vraag en antwoord, van voorzet en respons. Imitatie, mutatie en herordening van beeld en geluid maken dat een set van rudimentaire vormen, geluiden en logica ontaardt in een complex, nieuw idioom. Reagerend op elkaar en de centraal bepaalde variabelen ontstaan er uit het synchrone uitgangspunt langzaam maar zeker individuele beeld- en geluidlandschappen die zich even losmaken van de groep. Het zijn als het ware individuele identiteiten met een eigen jargon. Echt loskomen doen ze niet; ook op hen wordt vervolgens gereageerd. Uitwisseling en re-interpretatie van de deels middels bewust ingebrachte fouten opgeroepen variaties roepen laag voor laag nieuwe dimensies op. Ze lijken de bouwstenen van een schier oneindige ontwikkeling, die onze verbeelding te boven gaat.

Telcosystems is het doorlopende laboratorium bemand door Gideon Kiers (1975), David Kiers (1977) en Lucas van der Velden (1976).  Telcosystems onderzoek de relatie tussen het gedrag van geprogrammeerde numerieke logica en de perceptie van een omzetting hiervan in de fysieke realiteit, op zoek naar een eigen verhaal in het universum van abstract beeld en geluid. Hun films, videoclips, live performances, installaties , software, soundtracks en drukwerken kenmerken zich door beheerste esthetiek. Hun werk werd inmiddels vertoond op film- en nieuwe media festivals over de hele wereld.

telcosystems.net

12_series wordt gepresenteerd in samenwerking met BALTAN Laboratories 

12_series is geproduceerd in samenwerking met BALTAN Laboratories, Spatial Media Laboratories en Wood Street Galleries.

12_series is mede mogelijk gemaakt door Fonds BKVB, Mondriaan Stichting, Het Nederlands Fonds voor de Film en DKC Rotterdam.

Quad I is een abstract ballet van Samuel Beckett, gebaseerd op een geometrische basisfiguur en de herordening van vaststaande bewegingscycli. Vier acteurs, ieder begeleid door een eigen percussionist, leggen in gekleurde pijen monotoon en synchroon 6 horizontale of diagonale stappen af. Er wordt niet gesproken. Ze komen een voor een op en gaan ook alleen weer af. Ze voegen zich bij de andere lopers en bewegen zich in verschillende combinaties over het vierkante toneelvlak. Door de constante herhaling laten de voetstappen van de acteurs allengs sporen achter en wordt het door hen gelopen parcours als een grafisch raster zichtbaar. Beckett stond er om bekend zeer directief te zijn in zijn richtlijnen voor heropvoeringen van zijn werk. Toen Faber en Faber in 1984 het stuk publiceerden bleek opvallend genoeg dat Beckett in zijn transcriptie gedeeltelijk ruimte bood aan vrije interpretatie door de acteurs. Zo liet hij de keuze voor de instrumenten over aan de uitvoerders en sprak hij zich ook niet uit over de volgorde van de opkomst van de verschillende kleuren. De solo en unisono variaties in Quad I zijn echter streng gereguleerd door de geometrische patronen, de haarscherpe timing, het aantal acteurs en de kleurenconstellaties die zij met elkaar kunnen vormen.

Quad I is een even evocatief als sober stuk dat de kijker op het eerste gezicht weinig identificatiemogelijkheden biedt. Beckett ontwierp de choreografie met een gefixeerde camera voor ogen, die van boven op de dansers kijkt. Filmische mogelijkheden zoals close-ups of slow motion die de interpretatie kunnen sturen, interesseerden hem niet. Het stuk willen begrijpen lijkt dan ook een hachelijke onderneming. Beckett dwingt de kijker eerder het te ondergaan dan te beredeneren. In het midden van het vierkant waarop de acteurs lopen is een stip, die zij altijd in een vastgestelde richting moeten ontwijken. Waar dit gat voor staat is evenzeer stof voor discussie als degene waarop in zijn Waiting for Godot wordt gewacht. Quad I is en blijft een ongenaakbaar en enigmatisch werk.

Naar beweerd wordt was Beckett in de jaren zestig al van plan een soort van geometrisch mimestuk te ontwikkelen. Quad I werd zo’n twintig jaar later het eerste deel van een tweeluik, oorspronkelijk Quadrat 1 + 2 genoemd, dat Beckett in 1981 voor de Süddeutscher Rundfunk regisseerde. Voor deze televisiezender maakte hij in de jaren tachtig een reeks minimalistische, experimentele werken. Hoewel uitgevoerd door acteurs of dansers waren de werken in beginsel niet bedoeld voor het theater. Beckett stak geen stokje voor latere heropvoeringen van Quad 1 op bijvoorbeeld theateropleidingen maar noemde deze dan met enige ironie een goede gymnastische exercitie. Ondanks het feit dat de choreografie zelden of nooit live te ervaren is maakte de grootmeester van de mystieke spaarzaamheid met Quad ontegenzeggelijk een van zijn meest dramatische werken.

Zaterdag 11 september 2010 | 17:00 uur | SBP-4 | gratis entree
Zondag 12 september 2010  | 19:00 uur | SBP-4 | gratis entree

Nu eens geen boekverfilming van een succesvolle literaire klassieker maar een ‘filmverboeking’ bij een oorspronkelijke film. Literair Productiehuis Wintertuin komt met een nieuw langlopend project, waarin schrijvers gevraagd worden een verhaal te schijven bij een korte film. Elke film krijgt een literaire vertaling door twee verschillende schrijvers. Short Story Cinema brengt film en verhaal vervolgens samen als een performance: Een double bill van dezelfde film tweemaal op groot doek vertoond, met steeds een andere vertelling ter plaatse voorgedragen door de respectievelijke auteurs. De aftrap wordt gemaakt door de filmmaakster Hiba Vink en schrijvers Els Moors uit België en Maartje Wortel uit Nederland. Hun gezamenlijke voorstelling is voor het eerst tijdens Flux/S te zien.

Hiba Vink (1977) is cineast, fotograaf en acteur. Ode Ober, haar laatste film won recentelijk de publieksprijs van de NFTVM en een prijs op het Manhattan Short Film Festival. Els Moors (1976) werd bekroond als dichter alvorens ze in 2008 haar romandebuut Het verlangen naar een eiland uitbracht. Maartje Wortel (1982) maakt naam met haar scherpzinnige en humorvolle korte verhalen in o.a De Gids en haar columns in nrc.next. In 2008 verscheen haar eerste verhalenbundel Dit is jouw huis.

Short Story Cinema wordt gepresenteerd in samenwerking met Literair Productiehuis Wintertuin

Een fragment van Els Moors uit Short Story Cinema:

Er staan hoge jonge bomen op het plein met fijn gevormde hel groene bladeren  en hoge toppen die sierlijk met de  wind meewaaien.

Een melkblauwe waas in de atmosfeer voorspelt de komst van een ster.

Het is middag en als het licht de goede hoek vindt, komt het terras op het plein naast de fontein tot leven.

Zij liggen naast elkaar en zij raken elkaar aan.

Voorbijgangers die niet op het terras zitten, zitten op de brede stenen rand van de fontein en laten hun handen door het koele water glijden.

Zij strekt haar arm en hand.

Voor zij op het terras plaats nemen, leggen zij hun handen op de rugleuning van een stoel.

Blind strekt zij haar arm en hand tot aan zijn schouder, tot aan zijn arm en tot aan zijn gezicht.

Als de zon hoog genoeg staat, vindt het licht de donkere houten tafels en de stoelen en de bloembakken om de stoelen en om de tafels heen.

Zijn huid is als het gladde gebroken wit en licht doorschijnende roze van schelpen die kinderen op het strand hebben verzameld. 

Het opnieuw van een schaalverdeling voorzien, herijken, dat is wat recalibration letterlijk betekent. Een uit draden opgebouwde sculptuur met geometrische vormen die Martha Hjorth Jessen van de architectuur leende, rijst op uit een bad met groen zeepsop. Het is een flexibele structuur die zich voor de ogen van de kijker metershoog uitrekt en speels refereert aan bestaande architecturale vormen. Dunne oppervlaktes van zeepbellen die zich aan de constructielijnen vastkleven vormen kwetsbare membranen. Een vlaagje wind en de verhoudingen komen anders te liggen. De zeepbellen vibreren met de luchtstroom van de ruimte, al dan niet bemand door mensen, mee. Ze weerspiegelen het omgevende licht in psychedelische kleurschakeringen. Eén voor één leveren ze een gevecht tegen de zwaartekracht en daarmee hun uitschakeling. Als alle zeepbellen geknapt zijn, zakt het werk weer in het sop en start het hele proces overnieuw. Het is een niet aflatend proces van oprichting en neergang van tijdelijke transparantie.

Martha Hjorth Jessens fascinatie voor de tijdelijke, doorschijnende wand tussen binnen en buiten verwijst naar het veelvuldige en populaire gebruik van glas in de architectuur. Met Architectural Recalibration stelt zij zichzelf de vraag “hoe een gebouw eruit [zou zien] als we glas zouden laten terugkeren naar zijn voor ons meest dominante eigenschap: kwetsbaarheid.” De klinische maquette wordt bij Hjorth Jessen van sec architecturaal materiaalonderzoek tot visueel gedicht. Ze laat de glazen wand die uitzicht biedt op onze omgeving en tegelijkertijd beschermt tegen krachten van buitenaf, even terugkeren naar zijn gevoelsmatige kern. Zo appelleert ze op directe wijze aan de verlangens die wij, vaak zonder het te beseffen, als bewoners van gebouwen koesteren.

Martha Hjorth Jessen (Kopenhagen, 1983) wordt als beeldend kunstenaar sterk beïnvloed door beide grootvaders, waarvan er een chemisch ingenieur en de ander vioolbouwer is. Als een wetenschapper bevraagt ze op fantasievolle wijze algemeen aanvaarde definities van materialen door ze in een nieuwe context te presenteren. Haar conceptuele werk daagt de perceptie uit.

marthabenedikte.dk

Performances Tony Orrico:
Do 09 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 1 | SBP-4
Vr  10 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 2 | SBP-4
Za 11 september | 19:00 uur | Penwald 2: 8 circles | SBP-4
Zo 12 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 3 | SBP-4

 

Wanneer men hem vraagt wat hij is noemt Tony Orrico (1979, Illinois, VS) zichzelf niet allereerst een danser. Dans, of misschien beter gezegd beweging, is echter het belangrijkste medium van waaruit deze veelzijdige kunstenaar solo of in gezelschap verschillende artistieke terreinen bestrijkt. Tegelijkertijd is hij met evenveel recht performer, regisseur, acteur, choreograaf, schilder en tekenaar te noemen. Vrijwel altijd gaat het daarbij om het doorbreken van de grenzen tussen choreografie en visuele kunst. Beweging als instrument om tweedimensionaal werk te creëren en dans om tot een installatie te komen leerde Orrico onder meer tijdens zijn verbintenis aan de dansgezelschappen Trisha Brown Dance Company en Shen Wei Dance Arts. Eerder dit jaar was hij een van de kunstenaars die in het kader van de grote overzichtstentoonstelling Marina Abramovic: The Artist is Present vroeg werk van deze performance kunstenaar heropvoerde in het MoMA, New York. Tijdens deze durational pieces moesten de performers zeer lange tijd een bepaalde positie aanhouden. De fysieke ausdauer die daarvoor nodig is komt terug in het in aantal groeiende originele stukken van zijn eigen hand.

Het organiserende principe achter Orrico’s werk is niet zozeer de respectievelijke discipline met alle daarbij behorende tradities als wel de improvisatie. Zijn werk komt veelal live tot stand. Hij schept voor zichzelf op locatie een bepaalde artificiële structuur om daarbinnen een proces aan te gaan, met het eindproduct als ultieme toestand van dat proces. De improvisatie is niet geheel vrij. Orrico onderzoekt in zijn werk deels natuurkundige, deels mensgebonden condities en voorwaarden voor verschillende staten van zijn en verandering. Beweging, meting, zwaartekracht, energie, chaos, efficiëntie, duur, beperking, herhaling en isolatie zijn thema’s die in zijn werk terugkeren. De toeschouwer is soms louter observant van zijn enigszins in zichzelf gekeerde onderneming, dan weer wordt hij in zijn performance betrokken. In Sunken Ship (2009) danste en acteerde Orrico op het geluid van de ringtones van de mobiele telefoons van het aanwezige publiek. Bij andere performances reikt het de spaarzame hulpmiddelen aan waarvan de kunstenaar gebruikt maakt of gaat het zo mee in zijn proces dat het hem uiteindelijk aanmoedigt.

Basismateriaal voor Orrico’s performances zijn steeds vaker zijn lichaam, maagdelijk wit papier en krijt of koolstof. In zijn performance in Dixon Place (2009) liet hij zijn met kleurstof besmeurde lichaamsdelen steeds in eenzelfde uitvalshoek langs een aan de muur bevestigd wit paper naar rechts vallen. Tijdens zijn optreden in het Red Horse Cafe (2009) draaide hij in een vrijwel volmaakte cirkel op zijn knieën rond op een wit vel, waarbij hij zijn armen repetitief langs zijn lichaam van voor naar achteren bewoog. De staafjes grafiet die hierbij over het papier schampten lieten de groei van een door honderden strepen vervlochten cirkel zien. Niet alleen de indringende grafische kwaliteit ervan, maar ook de conceptuele uitdaging die er vanuit gaat, zijn het directe gevolg van een lichaam wat zich  in situ ‘uiteenzet’ met  noties van maat, vorm, idee. Steeds is de uitvoering ervan van een wiskundige precisie, maar behoudt de uitdaging van deze one-man-spirograaf een ultiem menselijke kant. Orrico’s beheersing van zijn lichaamsdelen en zijn fysieke uithoudingsvermogen zijn de belangrijkste activa in zijn steeds langer wordende performances. Ze nemen soms uren in beslag. De toeschouwer wordt dan stilaan meer en meer deelgenoot van zijn in zwaarte toenemende ademhaling en de uitzonderlijke prestatie die Orrico van zijn armen en benen eist. De kunstwerken die vervolgens de weerslag vormen van zijn performances hebben niet alleen het fysieke en abstracte proces blijvend gedocumenteerd. Ze zijn bovenal het beeldschone resultaat van de krachtige en persoonlijke signatuur in een nog relatief jong oeuvre.

Tijdens Flux/S is Tony Orrico dagelijks aan het werk te zien. Drie performances uit zijn project Penwald zijn live te aanschouwen. Orrico karakteriseert de werken als drafts. Ze zijn de voltrekking en optekening van slechts één bepaalde uitvoering op een bepaald moment in een doorlopend proces. Het is nooit af, het is altijd veranderlijk, het blijft immer afhankelijk van de situatie in kwestie.  Er zijn steeds weer nieuwe uitvoeringen mogelijk. Want ook voor Orrico heeft performance kunst in feite maar vier basiselementen nodig: tijd, ruimte, het lichaam van de performer en een relatie tussen kunstenaar en publiek. Waar deze voorhanden zijn kan een nieuw kunstwerk ontstaan.

Penwald 4: unison symmetry standing

Een drie uur durende performance waarbij Orrico met perfect georkestreerde bilaterale bewegingen op een witte wand tekent. Langzaam maar zeker ontstaat een dicht bedraad symmetrisch beeld, dat treffende gelijkenis toont met de twee hersenhelften van ons brein.

De performances van Tony Orrico zijn gratis toegankelijk

tonyorrico.com

Net afgestudeerd aan de Technische Universiteit Delft in de richting architectuur formeerden Lilith van Assem, Elsbeth Ronner en Lieke van Hooijdonk op 1 mei jongstleden een eigen architectenbureau met als opmerkelijke bedrijfsleidraad het begrip metamorfose. De drie jonge ontwerpers zijn meer geïnteresseerd in hoe de gebouwde omgeving zich verhoudt ten opzichte van de tijd dan dat zij de langst mogelijke houdbaarheid van een locatie nastreven. Sterker nog, zo omschrijven zij hun bureaufilosofie, “Architectuur heeft de gewoonte te laat te komen en vervolgens veel te lang te blijven staan”. In dit licht beschouwen zij de stad als het residu van een omgeving.

Indien architectuur veel meer als poortfunctie in plaats van als absoluut wordt begrepen, ontstaan er volgens de jonge architecten interessante mogelijkheden. Metamorfose, in hun ogen de poëtische evenknie van transformatie, helpt om die mogelijkheden te verkennen. De notie van metamorfose alsmede de toepassing ervan laat volgens Lilith Ronner van Hooijdonk een schijnbare doelloosheid en impulsen uit andere disciplines, zoals de literatuur of beeldende kunst, toe. Juist vanwege die absorptiekracht helpt het om kwalitatieve mogelijkheden af te tasten die anders onzichtbaar zouden blijven. Het incorporeert andere belevingswerelden dan alleen die van de tekentafel en maakt zo ‘verplaatsing’ mogelijk.

Het tijdelijke en multidisciplinaire karakter van Flux/S vormt het platform bij uitstek om vanuit architectonisch oogpunt een fysieke ingreep te realiseren die latente kwaliteiten van Strijp-S over het voetlicht kan brengen. Lilith Ronner van Hooijdonk hanteren daartoe hun metamorfosenmethodiek , een werkwijze die zij eerder op locaties in andere steden gebruikten. Deze methodiek schrijft voor om in drie fasen tot een eindstadium te komen. Daarbij wordt vastgehouden aan drie vaste regels: het behoud van het wezen van het subject, het betrekken van de herinnering en de belofte. Voor Strijp-S betekent dit dat de architecten refereren aan de verboden stad die het voormalige Philipsterrein eens was, maar ook aan zijn huidige omheining als bouwput en de ambitie die het heeft in de toekomst een exceptionele locatie te worden. Ze vonden een even eenvoudige als scherpzinnige vorm, die alle drie deze stadia belichaamt. Hun bouwhekken vormen tijdens Flux/S zowel een verwijzing, obstructie, als leidraad. Ze omheinen, blokkeren, beschermen en openen, afhankelijk van de richting van waaruit de bezoeker het terrein van Flux/S betreedt. In de handen van Lilith Ronner van Hooijdonk worden ze, in verguld rood, de toegangspoort tot een hernieuwde beleving van ogenschijnlijk bekend terrein en markeren ze de poort van een grove, desolate wijk in aanbouw naar de verbeelding van de toekomst. De toegang hiertoe vraagt wel een fysieke en mentale inspanning van de bezoeker. Metamorfose wordt bij Lilith Ronner van Hooijdonk een even letterlijke als imaginaire brug; een centrale ingang, kortom.

Lilith van Assem (Alkmaar, 1980) studeerde in 2010 cum laude af aan de Technische Universiteit Delft in de richting architectuur. In 2008 studeerde zij aan de Esquela Técnica Superior de Arquitectura in Madrid. Naast haar werkzaamheden voor Lilith Ronner van Hooijdonk doet Van Assem momenteel onderzoek naar de ontwerptechnische mogelijkheden van fietssnelwegen voor Artgineering. Elsbeth Ronner (Oostzaan, 1984) studeerde in 2010 cum laude af aan de Technische Universiteit Delft in de richting architectuur. In 2008 studeerde zij aan de London Southbank University. Lieke van Hooijdonk (Breda, 1979) studeerde in 2002 af aan de Design Academy in Eindhoven en behaalde in 2010 met een eervolle vermelding haar mastertitel aan de Technische Universiteit Delft in de richting architectuur.

lilithronnervanhooijdonk.nl

Vrijdag 10 september 2010 | 22:30 uur | SBP-4 | ticket 5 euro
Zondag 12 september 2010 | 17:00 uur | SBP-4 | ticket 5 euro

Een collagefilm van knipselwerken, ter plekke gemaakt en gemonteerd op een overheadprojector en op groot doek geprojecteerd, vormt het achterdoek voor Klaske Oenema’s reis door Europa’s verleden. Met haar zachte stem bezingt ze in 14 liedjes de thuisreis van drie jonge en één oude vrouw, die terugkeren naar het dorp waarin ze opgroeiden. De songs produceren samen met de ‘spraakmuziek’ van de onorthodoxe popmuzikant Tom America een gevoelsrijke travelogue langs herinneringen aan het verleden. De meertalige voorstelling maakt de verhalen van de vier vrouwen zowel uniek als universeel. Hoe verschillend hun geschiedenis ook mag zijn, de personages hebben gemeen dat ze uiteindelijk op zoek zijn naar wat liefde is. Elodie gaat terug naar Frankrijk, Deirdre zoekt haar roots in Ierland, Iris reist naar Duitsland. De oma van Klaske gaat in herinnering terug naar een bruggetje in het Friesland van haar jeugd.

It folds into… is de muzikale vertaling van bespreekbare en onuitgesproken verlangens. Het dorp waar ze woonden, het vertrek dat eens plaatshad, een moeilijke liefde, vrienden die hun eigen weg zijn gegaan, het schuilplekje onder de trap waar je je eens voor altijd veilig waande zijn, ze zijn in hun oorspronkelijke betekenis allemaal verdwenen. Oenema en America halen hun betoverende werking voor even terug.

Klaske Oenema (1975) is singer-songwriter en won in 2006 de publieksprijs met haar multimediale afstudeerproject aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Tom America (1949) is muzikant en componist en werd bekend met zijn band MAM. In 1997 maakte hij zijn solodebuut met Tjielp Tjielp.

klaskeoenema.nl

tomamerica.nl

wintertuin.nl

It folds into... wordt gepresenteerd in samenwerking met Literair Productiehuis Wintertuin

(geen titel)

It folds into a house

It folds into a mouth

When wind takes hold, it folds

Where will I go?

If it folds in there

Let it move on

Let it move on

If it folds into a swan

If it folds into a scene

It folds into this city

Folds into me sitting on the sidewalk

With my head upon my body as a time lock

It folds into a man

It folds into a tie

It folds into a fight

It folds into a stone in my hand

Where will I go?            

If it folds into a map

I’m looking for the river

I’ve got a letter that I have to get rid of

It is full of memories

From another heart

I am looking for the river

I’ve got a song that I have to get rid of

It is made of melodies

From another harp

Let it move on

If it folds into a kite

If it folds into a boat

If it folds into …

Performances Tony Orrico:
Do 09 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 1 | SBP-4
Vr  10 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 2 | SBP-4
Za 11 september | 19:00 uur | Penwald 2: 8 circles | SBP-4
Zo 12 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 3 | SBP-4

Wanneer men hem vraagt wat hij is noemt Tony Orrico (1979, Illinois, VS) zichzelf niet allereerst een danser. Dans, of misschien beter gezegd beweging, is echter het belangrijkste medium van waaruit deze veelzijdige kunstenaar solo of in gezelschap verschillende artistieke terreinen bestrijkt. Tegelijkertijd is hij met evenveel recht performer, regisseur, acteur, choreograaf, schilder en tekenaar te noemen. Vrijwel altijd gaat het daarbij om het doorbreken van de grenzen tussen choreografie en visuele kunst. Beweging als instrument om tweedimensionaal werk te creëren en dans om tot een installatie te komen leerde Orrico onder meer tijdens zijn verbintenis aan de dansgezelschappen Trisha Brown Dance Company en Shen Wei Dance Arts. Eerder dit jaar was hij een van de kunstenaars die in het kader van de grote overzichtstentoonstelling Marina Abramovic: The Artist is Present vroeg werk van deze performance kunstenaar heropvoerde in het MoMA, New York. Tijdens deze durational pieces moesten de performers zeer lange tijd een bepaalde positie aanhouden. De fysieke ausdauer die daarvoor nodig is komt terug in het in aantal groeiende originele stukken van zijn eigen hand.

Het organiserende principe achter Orrico’s werk is niet zozeer de respectievelijke discipline met alle daarbij behorende tradities als wel de improvisatie. Zijn werk komt veelal live tot stand. Hij schept voor zichzelf op locatie een bepaalde artificiële structuur om daarbinnen een proces aan te gaan, met het eindproduct als ultieme toestand van dat proces. De improvisatie is niet geheel vrij. Orrico onderzoekt in zijn werk deels natuurkundige, deels mensgebonden condities en voorwaarden voor verschillende staten van zijn en verandering. Beweging, meting, zwaartekracht, energie, chaos, efficiëntie, duur, beperking, herhaling en isolatie zijn thema’s die in zijn werk terugkeren. De toeschouwer is soms louter observant van zijn enigszins in zichzelf gekeerde onderneming, dan weer wordt hij in zijn performance betrokken. In Sunken Ship (2009) danste en acteerde Orrico op het geluid van de ringtones van de mobiele telefoons van het aanwezige publiek. Bij andere performances reikt het de spaarzame hulpmiddelen aan waarvan de kunstenaar gebruikt maakt of gaat het zo mee in zijn proces dat het hem uiteindelijk aanmoedigt.

Basismateriaal voor Orrico’s performances zijn steeds vaker zijn lichaam, maagdelijk wit papier en krijt of koolstof. In zijn performance in Dixon Place (2009) liet hij zijn met kleurstof besmeurde lichaamsdelen steeds in eenzelfde uitvalshoek langs een aan de muur bevestigd wit paper naar rechts vallen. Tijdens zijn optreden in het Red Horse Cafe (2009) draaide hij in een vrijwel volmaakte cirkel op zijn knieën rond op een wit vel, waarbij hij zijn armen repetitief langs zijn lichaam van voor naar achteren bewoog. De staafjes grafiet die hierbij over het papier schampten lieten de groei van een door honderden strepen vervlochten cirkel zien. Niet alleen de indringende grafische kwaliteit ervan, maar ook de conceptuele uitdaging die er vanuit gaat, zijn het directe gevolg van een lichaam wat zich in situ ‘uiteenzet’ met  noties van maat, vorm, idee. Steeds is de uitvoering ervan van een wiskundige precisie, maar behoudt de uitdaging van deze one-man-spirograaf een ultiem menselijke kant. Orrico’s beheersing van zijn lichaamsdelen en zijn fysieke uithoudingsvermogen zijn de belangrijkste activa in zijn steeds langer wordende performances. Ze nemen soms uren in beslag. De toeschouwer wordt dan stilaan meer en meer deelgenoot van zijn in zwaarte toenemende ademhaling en de uitzonderlijke prestatie die Orrico van zijn armen en benen eist. De kunstwerken die vervolgens de weerslag vormen van zijn performances hebben niet alleen het fysieke en abstracte proces blijvend gedocumenteerd. Ze zijn bovenal het beeldschone resultaat van de krachtige en persoonlijke signatuur in een nog relatief jong oeuvre.

Tijdens Flux/S is Tony Orrico dagelijks aan het werk te zien. Drie performances uit zijn project Penwald zijn live te aanschouwen. Orrico karakteriseert de werken als drafts. Ze zijn de voltrekking en optekening van slechts één bepaalde uitvoering op een bepaald moment in een doorlopend proces. Het is nooit af, het is altijd veranderlijk, het blijft immer afhankelijk van de situatie in kwestie.  Er zijn steeds weer nieuwe uitvoeringen mogelijk. Want ook voor Orrico heeft performance kunst in feite maar vier basiselementen nodig: tijd, ruimte, het lichaam van de performer en een relatie tussen kunstenaar en publiek. Waar deze voorhanden zijn kan een nieuw kunstwerk ontstaan.

Penwald 3: circle on knees

Ritmische performance waarbij de kunstenaar – net als tijdens zijn performance in het Red Horse Cafe – als in een rituele dans op zijn knieën langzaam ronddraait. Zijn armen bewegen in perfecte symmetrie langszij waardoor Orrico op het onder hem liggende papier een cirkel doet ontstaan uit puntsgewijs de grond rakende strepen.

De performances van Tony Orrico zijn gratis toegankelijk

tonyorrico.com

Do 09 september 2010 | 21:00 uur | SBP-4 | opening
Vr 10 september 2010 | 21:00 uur | SBP-4 | ticket 8 euro
Za 11 september 2010 | 21:30 uur | SBP-4 | ticket 8 euro
Zo 12 september 2010 | 15:00 uur | SBP-4 | ticket 8 euro

Eén misstap en het ultieme en perfecte systeem, het grondraster van een ragfijn bewegingspatroon, ligt aan diggelen. Het vraagt het uiterste van de vijf dansers van 2: Dialogue with Lucinda om zich binnen de onverbiddelijke rigiditeit van een schijnbaar eindeloze cyclus haarscherp, staande en bewegende te houden. De toon is even nuchter als bedwelmend, het vermogen van het menselijk lichaam zich met een dergelijke perfectie te laten dirigeren adembenemend.

Choreografe Nicole Beutler bewerkte met 2: Dialogue with Lucinda twee minimalistische choreografieën van de Amerikaanse Lucinda Childs, éminence grise van de baanbrekende minimalistische postmoderne dans. Met haar Radial Courses en Interior Drama brak Childs in de jaren zeventig van de vorige eeuw met de toenmalige heilige huisjes binnen de moderne dans. Bij Childs werden de bewegingen sober en leken ze alledaags. Op basis van een en hetzelfde bewegingspatroon ontstond in beide choreografieën een mozaïek van constante transformatie, die echter gespeend was van gespeeld drama.

Nicole Beutler tilt Childs’ choreografieën in 2010 meesterlijk boven zichzelf uit zonder de zuigende, intrinsieke kracht van het oorspronkelijke werk uit het oog te verliezen. Ze voegt enerzijds spaarzaam muziek en geluid toe en breekt, net als Childs 35 jaar geleden, met vaststaande waarden. Met een ogenschijnlijk continuüm verruilt zij Childs’ voortdurende verandering voor hypnotiserende herhaling. In Beutlers adaptatie leggen de dansers met onbekende bestemming eindeloze rondjes en ombuigingen af. Subtiele verschuivingen laten de dansers bijna onnavolgbaar elkaars plaats innemen om zich vervolgens weer te voegen in eenzelfde rondgang. Met kleine gestes nemen ze af en toe afstand van de groep, revolteren ze bijna tegen het gemeenschappelijk belang. Bijna. Ze stappen even uit de cirkel, komen dichtbij wat een minimalistische solo genoemd zou kunnen worden, maar nooit subversief of lang genoeg om de dwingende, hallucinatoire herhaling zijn primaire overwicht te doen verliezen. Het is juist deze beperking die de remake van Radial Courses en Interior Drama een grote en onverwacht dramatische intensiteit verschaft. Een onontwarbaar en onwrikbaar geometrisch stelsel wordt even van een bevrijdende menselijke elasticiteit.  De rituele opdracht in het gareel te lopen grenst fysiek aan het onmogelijke, maar ademt als opbrengst een wonderlijke, lichte muzikaliteit.

Nicole Beutler ( Duitsland, 1969) studeerde dans en choreografie aan de Theaterschool Amsterdam. Ze was o.a. co-curator en oprichter van het makers-collectief LISA, co-curator van de lezingenreeks The Old Brand New (2007-2009) en curator dans en performance bij Frascati Theater, Amsterdam van 2008-2010. 1:SONGS (2009), Les Sylphides (2008) en U Bevindt Zich Hier (2004/2005) zijn enkele van de theater- en dansprojecten die zij inmiddels als zelfstandig maker ontwikkelde. Momenteel werkt zij  met regisseurs Helena Muskens en Quirine Racké aan een korte dansfilm in het kader van het dansfilmproject Point Taken.

Gemaakt in samenwerking met de dansers: Hillary Blake Firestone (VS, 1974), Aimar Pérez Galí (Spanje, 1982), Cristiana Ruggieri  (Italïe, 1983), Marjolein Maria Vogels (Nederland, 1984) en Javier Vaquero Ollero (Spanje, 1984).

Originele Muziekcompositie: Gary Shepherd (Engeland, 1969); Licht: Minna Tiikkainen (Finland, 1969); Artistieke assistentie: Ty Boomershine (VS, 1968) en Bojana Mladenovic (Servïe, 1975); Techniek: Martin Kaffarnik (Duitsland, 1973).

Op basis van de originele choreografieën Radial Courses (1976), Interior Drama (1977) van Lucinda Childs (VS, 1940).

nbprojects.nl 

Onze levens worden meer en meer bepaald door media en technologie, die een zich continu veranderende, data gestuurde samenleving genereren. In antwoord hierop kwamen Edo Paulus, Luna Maurer, Jonathan Puckey en Roel Wouters in 2008 met hun ontwerp- en kunstmanifest Conditional Design. De vier kunstenaars zetten zich hierin niet af tegen de digitalisering van de moderne samenleving maar incorporeren de nieuwe vormen van menselijke interactie en sociale contexten die erdoor ontstaan in een analoge vorm van kunstproductie. In hun installaties en performances ontstaat participerende kunst die juist de complexiteit, wederzijdse beïnvloeding en constante flow van de moderne tijd inzichtelijk maken. Bij elke project stellen ze zichzelf en/of het publiek een set vaste grondregels die ruimte laten voor intuïtieve ingrepen. De stroom van kleine maar ingrijpende beslissingsmomenten roept nieuwe patronen op, opent alternatieve betekenislagen, maar legt ook tekortkomingen en beperkingen bloot. De vaak grafisch georiënteerde projecten ogen nog het meest als beeldende, soms enigmatische bouwtekeningen die de ragfijne correlatie tussen objectieve uitgangspunten en subjectieve intenties laten zien.

Conditional Design voorziet meer in de mogelijkheid tot formatie - en soms detonatie - als proces, dan in vorm in de klassieke zin. De collectieve werkwijze brengt dissonanten in de logica aan de oppervlakte, accentueert het onbegrijpelijke, brengt de waarde van het verschil naar boven. Tape on Floor 4 is een variatie op Conditional Design Tuesdays, de wekelijkse bijeenkomst van de makers, waarin ze processuele posters produceren. Daarin wordt voor elke te tekenen poster een nieuwe, vaak zeer basale regelset gedefinieerd. Voor Flux/S laten ze pen en tekentafel los om met tape machines, waarmee doorgaans op sportvelden de grenzen worden gemarkeerd, de schier oneindige 1200 vierkante meter van de vierde verdieping van het SBP-gebouw aan een menselijke metriek te onderwerpen. De lijnen op een sportveld maken de wetten van een spel toepasbaar op een objectieve manier. Binnen deze grenzen is de wedstrijd tijdens Flux/S echter veranderlijk, een proces in wording, waarvan aan het eind het ontstane grid meer zal zeggen over de geschiedenis van het spel dan over de gedoodverfde winnaar.

Conditional Design is een groep kunstenaars bestaande uit Edo Paulus, Luna Maurer, Jonathan Puckey en Roel Wouters die zich bezighoudt “met de gedachte dat je niet de dingen zelf moet vormgeven maar ze moet laten vormgeven”. De kunstenaars zetten “vloeibare krachten” uit de natuur, het mens zijn of de samenleving in om esthetische ervaringen te scheppen en te communiceren. Luna Maurer studeerde aan de Rietveld Academie om daarna haar master te behalen aan het Sandberg Instituut. Hier ontmoette zij Roel Wouters die aan de Kunstacademie Den Haag had gestudeerd. Ze geven samen les aan de Rietveld Academie. Edo Paulus studeerde aan de Kunstacademie te Utrecht. Samen met Luna ontwikkelde hij de website sandberg.nl en Placement/Displacement. Jonathan Puckey behaalde in 2006 zijn diploma grafisch ontwerpen aan de Rietveld Academie en werkt sindsdien met Luna Maurer aan projecten die gebaseerd zijn op het idee van ‘human programming’. De werkwijze van Conditional Design was eerder o.a. te beleven in het Stedelijk Museum Amsterdam, LABoral (Spanje) en het Van Abbemuseum (Eindhoven).

conditionaldesign.org

poly-luna.com

jonathanpuckey.com

xelor.nl

poly-xelor.com

Voor de eerste editie van Flux/S ontwierpen kunstenaar Frank Bruggeman en landschapsarchitect Ernst van der Hoeven Dahlia Drive, een meanderend landschap van verspreid tot bloei komende Dahlia’s aan een van de allees rondom het Natlab. Met verschillende varianten van deze volksbloem bij uitstek ontstond tussen graafmachines, bouwputten en zandhopen een kleine, kleurrijke oase. Deze gaf een tijdelijke vorm aan de algemeen menselijke behoefte aan natuur te midden van stedelijke architectuur. Wellicht ook aan het verlangen naar menselijke maat.

Dit jaar nemen zij samen met kunstenaar Eric Roelen een prikkelend voorschot op de beleving en annexatie van natuur door de burgers die de komende jaren op Strijp S hun habitat zullen inrichten. Met een ruimtevullende installatie stellen ze de kracht en de schoonheid van de natuur tegenover de wijze waarop de mens zich deze keer op keer toe-eigent. Hier speelt niet alleen de kwestie van de grens tussen individu en gemeenschapszin. Met name de tweespalt tussen de bewondering en koestering van de natuur enerzijds en de ultieme cultivering ervan anderzijds krijgt met Flux Flying Flower Show een scherpere toon. Refererend aan publieksevenementen als de Engelse Chelsea Flower Show en de Nederlandse bloemencorso’s stellen de makers weliswaar niet buiten maar binnen de muren van Flux/S het spanningsveld tussen traditie, organische groei en populistische effectbejag met gevoel voor surrealisme op scherp. Waar de mens teveel zijn intrede doet keert de sublimatie zich uiteindelijk tegen zichzelf, zo lijken de kunstenaars te stellen.

De bezoekers van Flux/S mogen dit aan den lijve ondervinden dan wel proberen te pareren. De Pumpkin Arena, een luchtig geconstrueerde tribune als showcase voor tientallen soorten pompoen, bevraagt niet alleen middels de tentoongestelde aantallen van deze vrucht de vreselijk gezellig ingerichte Nederlandse voortuin en de in het buitenland vaak nauwelijks begrepen Hollandse decoratiedrift. Waar de pompoen ooit een tijdsgebonden archaïsche groente was is deze inmiddels tot allround burgerlijk erfgoed gepromoveerd. In de Flower Photoshoot kan de bezoeker zich naast een nazomerboeket laten fotograferen. De vereeuwiging van dit vergankelijke moment is evenzeer een ontvankelijk verklaarde liefdesverklaring aan de onopgesmuktheid van Gladiool, Zonnebloem of Dahlia als een bewijsstuk van het diepmenselijk verlangen zich, al is het maar voor even, met natuurlijke rijkdom te vereenzelvigen. Maar waar wordt de natuurlijke beleving ook werkelijk bevrijdend? Grote partijen kamerplanten staan in de Flying Flower Show te dringen om hun one minute of fame te beleven. Op ludieke wijze vliegen ze door de lucht, alwaar ze in hun meest zwaartekrachtvrije moment worden gefotografeerd. Het heeft de verstilling van een ultiem spiritueel momentum, de pret van de schiettent op de kermis, de kansberekening van een wetenschappelijk experiment, maar ook de brute veronachtzaming van de natuurlijke levenscyclus. Hier rekenen Bruggeman, Van der Hoeven en Roelen af met meer dan een bijwerking van het lokale Volksempfinden. We zijn gewaarschuwd.

Kunstenaar Frank Bruggeman (1966) uit Rotterdam en landschapsarchitect Ernst van der Hoeven (1965) uit Amsterdam hebben een scherp en fijngevoelig oog voor opmerkelijk groen in de stad. Ze maker er, samen met grafisch vormgever Ben Laloua, een tijdschrift over: Club Donny, ‘Strictly unedited journal on the personal experience of nature in the urban environment.’ Een bovenal visueel blad, zonder nietjes, met de mooiste (amateur)foto’s die de ‘ individuele beleving van natuur in de stedelijke omgeving’ verbeelden. Met kunstenaar Eric Roelen, die eveneens op zoek is naar een andere kijk op de stad, struinden zij vorig jaar september op uitnodiging van MU voor hun gezamenlijke project GroundAbout al eens door Eindhoven, speurend naar bijzondere groene plekken.
 

frankbruggeman.com

ernstvanderhoeven.com

ericroelen.nl 

Flux Flying Flower Show wordt gepresenteerd in samenwerking met MU

Een witte gasballon. Eronder een touwtje met daaraan een zwarte vilstift. Eromheen zes ventilatoren, die in muzikale samenspraak net genoeg in ensemble blazen om de ballon over het witte papier te laten dansen. De Belgische kunstenaar Tom Hillewaere schept met een licht opgehoogd vierkant van 4,5 bij 4,5 meter het wonderlijke toneel voor een van de meest affectieve installaties ooit. In kleur zwart-wit, in opzet eenvoudig, en in uitvoering beheerst maar fragiel, wordt hier een even abstracte als tactiele ervaring opgeroepen. De als een meanderend peillood dolende stift zwerft rond, raakt hier en daar de basis om dan weer, gedirigeerd door de kunstmatige luchtstromen, van richting te veranderen. Het lood leidt een in zichzelf gekeerd leven, zo lijkt het, gevangen in ruimte en tijd. Gericht op de grond wordt het omhoog gehouden in een schijnbaar continuüm. Het tafereel appelleert aan verschillende gemoedstoestanden. Welke snaar het ook raakt, onberoerd blijven is onmogelijk en een spontane vereenzelviging met de weg die de stift heeft af te leggen ontstaat bijna als vanzelf.

In welke individuele toonsoort de bezoeker meereist is mede afhankelijk van hoe deze de in een loop te beluisteren compositie Valse Sentimentale van Tsjaikovsky beleeft. In de uitvoering door theremin-speler Clare Rockmore klinken zowel een requiem als minimalistische slapstick door. De theremin, een in 1919 uitgevonden elektronisch muziekinstrument dat bespeeld wordt door de afstand tussen de handen en twee antennes te variëren, benadert in geluid nog het meest de viool. Het produceert, afhankelijk van bespeler en luisteraar melancholie, maar ook ironie. Minimale bewegingen van de rechterhand, die de toonhoogte bepaalt, en de linkerhand, die het geluidsvolume reguleert, zorgen daarbij voor subtiele schakeringen. Hier intensiveren ze het exacte moment van aanraking en de nietigheid van de draderige sporen die de stift achterlaat. Aangedreven door anonieme krachten bouwen deze op tot een grillige, chaotische kluwen. Hillewaere verankert kleine betekenisvolle momenten in een verstilde meditatie en excelleert tegelijkertijd in puur drama. 

sandberg/tomhillewaere

Performances Tony Orrico:
Do 09 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 1 | SBP-4
Vr  10 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 2 | SBP-4
Za 11 september | 19:00 uur | Penwald 2: 8 circles | SBP-4
Zo 12 september | 20:00 uur | Penwald 4: unison symmetry standing - part 3 | SBP-4

 

Wanneer men hem vraagt wat hij is noemt Tony Orrico (1979, Illinois, VS) zichzelf niet allereerst een danser. Dans, of misschien beter gezegd beweging, is echter het belangrijkste medium van waaruit deze veelzijdige kunstenaar solo of in gezelschap verschillende artistieke terreinen bestrijkt. Tegelijkertijd is hij met evenveel recht performer, regisseur, acteur, choreograaf, schilder en tekenaar te noemen. Vrijwel altijd gaat het daarbij om het doorbreken van de grenzen tussen choreografie en visuele kunst. Beweging als instrument om tweedimensionaal werk te creëren en dans om tot een installatie te komen leerde Orrico onder meer tijdens zijn verbintenis aan de dansgezelschappen Trisha Brown Dance Company en Shen Wei Dance Arts. Eerder dit jaar was hij een van de kunstenaars die in het kader van de grote overzichtstentoonstelling Marina Abramovic: The Artist is Present vroeg werk van deze performance kunstenaar heropvoerde in het MoMA, New York. Tijdens deze durational pieces moesten de performers zeer lange tijd een bepaalde positie aanhouden. De fysieke ausdauer die daarvoor nodig is komt terug in het in aantal groeiende originele stukken van zijn eigen hand.

Het organiserende principe achter Orrico’s werk is niet zozeer de respectievelijke discipline met alle daarbij behorende tradities als wel de improvisatie. Zijn werk komt veelal live tot stand. Hij schept voor zichzelf op locatie een bepaalde artificiële structuur om daarbinnen een proces aan te gaan, met het eindproduct als ultieme toestand van dat proces. De improvisatie is niet geheel vrij. Orrico onderzoekt in zijn werk deels natuurkundige, deels mensgebonden condities en voorwaarden voor verschillende staten van zijn en verandering. Beweging, meting, zwaartekracht, energie, chaos, efficiëntie, duur, beperking, herhaling en isolatie zijn thema’s die in zijn werk terugkeren. De toeschouwer is soms louter observant van zijn enigszins in zichzelf gekeerde onderneming, dan weer wordt hij in zijn performance betrokken. In Sunken Ship (2009) danste en acteerde Orrico op het geluid van de ringtones van de mobiele telefoons van het aanwezige publiek. Bij andere performances reikt het de spaarzame hulpmiddelen aan waarvan de kunstenaar gebruikt maakt of gaat het zo mee in zijn proces dat het hem uiteindelijk aanmoedigt.

Basismateriaal voor Orrico’s performances zijn steeds vaker zijn lichaam, maagdelijk wit papier en krijt of koolstof. In zijn performance in Dixon Place (2009) liet hij zijn met kleurstof besmeurde lichaamsdelen steeds in eenzelfde uitvalshoek langs een aan de muur bevestigd wit paper naar rechts vallen. Tijdens zijn optreden in het Red Horse Cafe (2009) draaide hij in een vrijwel volmaakte cirkel op zijn knieën rond op een wit vel, waarbij hij zijn armen repetitief langs zijn lichaam van voor naar achteren bewoog. De staafjes grafiet die hierbij over het papier schampten lieten de groei van een door honderden strepen vervlochten cirkel zien. Niet alleen de indringende grafische kwaliteit ervan, maar ook de conceptuele uitdaging die er vanuit gaat, zijn het directe gevolg van een lichaam wat zich in situ ‘uiteenzet’ met  noties van maat, vorm, idee. Steeds is de uitvoering ervan van een wiskundige precisie, maar behoudt de uitdaging van deze one-man-spirograaf een ultiem menselijke kant. Orrico’s beheersing van zijn lichaamsdelen en zijn fysieke uithoudingsvermogen zijn de belangrijkste activa in zijn steeds langer wordende performances. Ze nemen soms uren in beslag. De toeschouwer wordt dan stilaan meer en meer deelgenoot van zijn in zwaarte toenemende ademhaling en de uitzonderlijke prestatie die Orrico van zijn armen en benen eist. De kunstwerken die vervolgens de weerslag vormen van zijn performances hebben niet alleen het fysieke en abstracte proces blijvend gedocumenteerd. Ze zijn bovenal het beeldschone resultaat van de krachtige en persoonlijke signatuur in een nog relatief jong oeuvre.

Tijdens Flux/S is Tony Orrico dagelijks aan het werk te zien. Drie performances uit zijn project Penwald zijn live te aanschouwen. Orrico karakteriseert de werken als drafts. Ze zijn de voltrekking en optekening van slechts één bepaalde uitvoering op een bepaald moment in een doorlopend proces. Het is nooit af, het is altijd veranderlijk, het blijft immer afhankelijk van de situatie in kwestie.  Er zijn steeds weer nieuwe uitvoeringen mogelijk. Want ook voor Orrico heeft performance kunst in feite maar vier basiselementen nodig: tijd, ruimte, het lichaam van de performer en een relatie tussen kunstenaar en publiek. Waar deze voorhanden zijn kan een nieuw kunstwerk ontstaan.

Penwald 2: 8 circles

De ontstaansgeschiedenis van dit werk vond plaats in de National Academy of Sciences in Washington D.C. Orrico vertaalde, geïnspireerd door de ruimtes van de verschillende departementen, elementaire uitgangspunten en onderzoeksvelden naar eenvoudige maar krachtige bewegingen. Deze patronen, liggend door de kunstenaar uitgevoerd, leiden tot 8 verschillende uit repetitieve cycli opgebouwde cirkels, die terugverwijzen naar onder meer geometrie, astronomie en biomechanica. Samen vormen ze een grotere cirkel. Orrico voegt in feite live zijn eigen onderzoeksvragen aan de wetenschap toe: Waar bestaat kunst uit en waar kan het ontstaan.

De performances van Tony Orrico zijn gratis toegankelijk

tonyorrico.com

Michael Hart/hartharthart.com 

Twaalf dichters beschrijven ieder een afzonderlijk uur van de dag. Eén dichter bespiegelt de erop volgende nacht. De dichters tonen verbeeldingsdrang, natuurlijk, maar ook hoop en verfijnde zelfspot, ingegeven door de belofte die het door hen beschreven uur al dan niet in zich draagt. Is men op tijd, te vroeg of te laat? Op welk moment raakt de mens verankerd in zijn tijd, keren herinneringen ten goede of richten ze zich tegen je? Wordt er ooit een stap vooruit gezet? Wanneer worden alledaagse handelingen van een acute magische dimensie of manen ze nobele, kwetsbare gevoelens en verlangens tot een tijdloos bestaan? Wanneer roept een uur op tot zachtheid, wanneer tot dadendrang of stilstand? Welke betekenis heeft het uur van de dag?

Met dieptescherpte en volslagen vrijzinnige gedachtekronkels maakten de dichters een begin met de benoeming van het onbenoembare: de factor tijd. Beeldkunstenaar Joost II Sickenga ontwierp daarop voor elk gedicht een animatie die met taal als uitgangspunt de taal voorbij gaat en de tijd tactiel maakt. Hij laat de taal bewegen, opkomen en weer afgaan. Taal wordt zichtbaar melodie, het toneel van grote en kleine emoties, van omkeringen en schijnbare tegenstellingen, een klein visueel spektakel. Verspreid over de pleinen, etages en gangen van Flux/S is elk uur van de dag een van Sickenga’s tegendraadse animaties te zien. Men kan eraan voorbijlopen, maar dan dient het volgende uur zich onvermijdelijk reeds aan.

De dagdichters zijn Vicky Franken, Menno Wigman, Mark Boog, Arjen Duinker, F. Starik, Rodaan Al Galidi, Tsead Bruinja, Erik Jan Harmens, Astrid Lampe, Edwin Fagel en Ingmar Heytze. Nachtdichter is Leo Vroman.

Beeldende taal staat in het oeuvre van de in 1990 aan de Rietveld Academie cum laude afgestudeerde beeldkunstenaar Joost II Sickenga (1963) centraal. Voor Literair Productiehuis Wintertuin maakt hij al verscheidene producties.

De Uren wordt gepresenteerd in samenwerking met Literair Productiehuis Wintertuin

15:00-16:00 uur

stuntman Tsaed Bruinja

de schoolbel gaat niet

er wacht geen hut op je hamer

er is geen testbeeld of klok op tv

je zapt langs soaps herhalingen van talkshows

meningen waar je nooit om gevraagd hebt

en actieseries uit de jaren tachtig

je bent een stuntman geworden

die vindt dat hij de hoofdrol verdient

die in elke scene de klappen uitdeelt

en die vlak voor het einde alsnog

het meisje krijgt

maar je bent geen krijger geen warrior geen held

je wordt niet groen als men je kwaad maakt

geen straling van een verre planeet

gaf je vuisten van steen

nee elke beweging die je maakt is doordacht

beschreven en veilig

maar als je boven je toetsenbord

nostalgisch downloadend bijna in slaap valt

zie je op wikipedia een uitweg

er is een toekomst voor je weggelegd

als de nieuwe bassist van queen

als de wederopstanding van syd barett

als de vierde zanger van the doors

dus denk erom

blijf oefenen

het is pas drie uur stuntman

je leven begint